252 . DE OMSTREKEN VAN ALKMAAR. 



arbeiden, — nog altijd is de menigte gereed, den handigen tiran te 

 aanbidden , den zwakken regeerder door het slijk te slepen. Nog altijd 

 offert zij in de weelde aan de goden der aarde , en roept in benaauwd- 

 heid den God der vaderen aan. Nog altijd is de oorlog de oorspronke- 

 lijke ivet, die het geschokte evenwigt telkens in haar moet herstellen, 

 het bellum omnium contra omnes haar eigenlijk zwaartepunt. 



Maar ook de mensch als mensch is altijd dezelfde. Zijn leven is 

 altijd even rijk, even ondoorgrondelijk als voorheen, en voor de vrije 

 natuur, voor de ware schoonheid blijft hij even gevoelig als in den 

 tijd toen de dichter van het onvergelijkelijke boek job van den mensch 

 zong: ''Hij komt voort als een bloem — hij vliedt heen als een 

 schaduw." En al is hij geboren onder een klein en nietig volk, in 

 eene eentoonige , alledaagsche landstreek, toch weet hij ook in dien 

 toestand zich te verheffen tot het hoogste goed, de zaligheid des 

 aanschouwens. Dat aanschouwen is zuiver, vrij van alle stoffelijke be- 

 geerte. Als wij dus op de hoogste duinen van Kennemerland dat oude 

 en merkwaardige landschap overzien, en in gedachten daarbij zoo 

 gaarne wijlen in den tijd , toen het bewoond werd door de krachtvolle 

 stammen, waarin het Germaansch en Skandinavisch bloed, het bloed 

 der Gothen en Denen zich zoo gunstig vermengde, en die als An- 

 gelsaksers de grondvesters waren van een volk, over welks gebied de 

 zon niet ondergaat , — dan wenschen wij die tijden niet terug , maar wij 

 aanschouwen ze alleen in den geest , gelijk wij het landschap aanschouwen 

 met het stoffelijk oog , zonder juist daar onze woning te willen vestigen. 



Wij dalen van de steilte omlaag in de kom van Schoorl en vervol- 

 gen onzen togt over den steeds muileren en moeijelijker berijdbaren 

 zandweg langs bouwlanden en tuinen over Groet (voorheen Groede) , 

 welke naam vruchtbaren, groeizamen, kleigrond beteekent, en waar 

 ook veel klei in de lage gronden aanwezig is. 



Het land tusschen Groet en Petten heet Hargen, welke naam zeer 

 oud is en aan het Angelsaksisch harg , kerk , herinnert. Daar , bij de on- 

 metelijke, als goddelijk vereerde zee, lag waarschijnlijk een heiligdom 

 in den voorchristelijken tijd, en deze veronderstelling wordt bevestigd 

 door de stichting van een der vijf eerste christenkerken van Nederland 

 te Petten. Bij voorkeur toch werden de christenkerken op de voorma- 

 lige heilige plaatsen opgerigt. Waarlijk, de Kennemers mogen wel met 

 CLAUDius civiLis uitroepen: "Wij hebben den Eijn en de goden van 

 Germanië in het gezigt!" 



