260 IETS OVER HET ROODE GKACHTWATER TE AMSTERDAM. 



grootste hoeveelheid van dit stinkende gas was evenwel niet in vryen 

 maar in gebonden staat, vermoedelijk als zwavelcalcium en zwavel- 

 magnesium aanwezig , en ontwikkelde zich na toevoeging van een wei- 

 nig zuur zóó sterk , dat een boven de vloeistof gehouden met loodazijn 

 bevochtigd strookje papier binnen weinige oogenblikken bruinzwart werd. 



De reactiën op kalk en magnesia, zwavelzuur en chloorwaterstofzuur 

 waren zeer sterk. De hoeveelheid koolzuur, salpeter- en salpeterigzuur 

 en ammonia was relatief onbeduidend, althans was de reactie veel zwak- 

 ker dan zich bij water , waarin zich de inhoud der meeste riolen ontlast 

 en bovendien allerlei vuil en afval wordt geworpen, liet vermoeden. 



Door eene lange glazen buis of in eene hoeveelheid van eenige liters 

 gezien, was het water duidelijk rood gekleurd. De kleur van het water 

 in de grachten zelve wisselde natuurlijk zeer af, o. a. ook naar gelang 

 van de intensiteit en richting der opvallende zonnestralen , en kon nu 

 eens by die van wijnmoer , dan eens bij die van bessensap , natuurlijk 

 met al de daartusschen gelegene nuancen vergeleken worden. Door ko- 

 king van het water zag men allengs de roode kleur verdwijnen , terwijl 

 de vloeistof slechts weinig melkachtig troebel werd, tengevolge van de 

 afscheiding der vroeger als bicarbonaten opgeloste koolzure zouten van 

 kalk en magnesia. 



Ofschoon door ons een groot aantal monsters van het roode water , 

 uit verschillende grachten afkomstig , onderzocht werd , mocht het ons 

 slechts een paar malen gelukken , daarin binnen weinige uren een rood 

 bezinksel te zien ontstaan. Voor 't meerendeel bleef het water soms 

 dagen achtereen zijne oorspronkelijke min of meer roode kleur behou- 

 den ; eindelijk vormde zich een vuil bruinachtig-rood praeoipitaat , dat 

 in zeer vele opzichten afweek van het prachtig karmijnroode bezinksel , 

 dat zich veel spoediger , doch ook spaarzamer afzette. De walgelyke 

 reuk van het versch geschepte water nam ook spoedig af en maakte 

 plaats voor een meer blijvenden aard- of grondreuk. 



Door herhaald filtreeren door papier verloor het water allengs 

 zijne kleur , en liet het nevens andere gesuspendeerde onzuiverheden 

 de roode kleurstof op het filter achter. Eene hoeveelheid van 3 a 4 

 liters water was noodig, om een filter van 2 decimeter middellijn 

 donker rozenrood te kleuren. Ook met eene oplossing van ijzerchloride 

 en met aluin liet het water zich zeer spoedig en gemakkelijk klaren 

 en ontkleuren. In het bezinksel van alumina was recht duidelijk de 

 mede gepraecipiteerde roode kleurstof zichtbaar. 



