262 IETS OVER HET ROODE GRACHTWATEK TE AMSTERDAM. 



het roode water hadden onderzocht en daarin veel te weinig van die 

 lichaampjes onder het mikroskoop ontmoet hadden, om daaraan de 

 roode kleur te kunnen toeschreven. Bovendien waren zij zelven niet rood 

 gfikleurd, maar werden er slechts enkelen gezien, waaraan men een 

 min of meer roode tint kon toekennen. Hunne kleur helde in den 

 regel over naar het zwartgroene , óf wel zij waren kleurloos. 



Aan den eersten onzer werd door onzen vriend g. h. hoorn een 

 papieren filter toegezonden, waarop de roode kleurstof in zeer groote 

 hoeveelheid was achtergebleven, en zelfs bij afwassching van dit papier 

 en oaderzoek van het waschwater werden wel vele, zelfs zeer vele van 

 de gemelde dominosteentjes gezien, doch nog altijd niet in zulk eene 

 hoeveelheid en van zoodanige kleur , om daarvan de roode kleuring van 

 het water afhankelijk te stellen. Het waschwater zelf, dat rood afliep, 

 vertoonde onder het mikroskoop geene roode kleur, maar deed zich 

 hieronder als kleurloos voor. 



Nu een woord over onze dominosteentjes. Wg bestempelden deze 

 door Dr. van lohe als kleine algen erkende lichaampjes daarom 

 met dien naam , om dat wij kleine , korrelige , ietwat stervormig ge- 

 groepeerde stipjes , meestal 4 aan 4 , soms 3 aan 3 , of wel 6 aan 6 

 enz. , als de oogen van dominosteenen met elkander in samenhang za- 

 gen. Van eene omhullende lijst (in casu nz cel vlies, cel wand) konden 

 wij hoegenaamd niets bemerken; zelfs niet bij eene vergrooting van 

 bijna 700 malen. Soms zagen wij ook, hoe de drijvende steentjes — wij 

 zullen ze gemakshalve maar zoo blijven noemen , — anderen op hunnen 

 weg ontmoetten, die zich daaraan nu eens in regelmatige verlenging 

 aansloten, dan weder in ongeregelde aaneenschakeling hiermede weg- 

 dreven. In 't eerste geval werd er zoo b.v. van een klein domino- 

 steentje van 4, een iets grooter van 6 oogen of een nog grooter van 

 8 oogen gevormd; in het tweede geval hadden de aaneengeschakelde 

 steentjes het aanzien als van een rei dominosteenen , die door een 

 schok aan de tafel, waarop zij liggen, in wanorde zijn geraakt. Van 

 eene aan onze steentjes eigene beweging konden wij niets waarne- 

 men ; voor zoo ver zij zich verplaatsten , dreven zij geheel passief in 

 de richting van den waterstroom , waarin zij zich bevonden. 



Al spoedig bleek het ons, in weerwil van de zoo intensief roode 

 kleuring van het water, dat de eigenlijke roodkleurende materie — 

 welke die dan ook zijn mocht , — in betrekkelijk zeer geringe hoeveel- 

 heid in het water aanwezig was. Om een eenigszins ruim rood filter te 



