IETS OVER HET ROODE GRACHTWATER TE AMSTERDAM. 267 



opmerkelijk, — vormde zich op het snavelgedeelte, bij het gedeeltelijk ver- 

 dwijnen der wimpertjes, een driehoekig kapje of dekseltje, niet half- 

 rond, zoo als het b. v. door pringsheim als een dekseltje van het 

 antheridium van Oedogonium Ciliatum is afgebeeld , maar meer drie- 

 hoekig, scherppuntig , in den vorm van een klein gelijkzijdig driehoekje. 

 Te gelijker tijd werd er nu en dan meestal aan de linkerzijde een soort 

 van tuitje gezien en begon de inhoud , hoewel nog steeds stei"k rood , 

 hier en daar wat te verbleeken ; er kwamen oogenblikken , waarin men 

 min of meer ledige ruimten (vacuolen) kon onderscheiden. 



Maar hoe verder ? Het lichaam , dat hierbij steeds allengs zichtbaar 

 grooter was geworden , begint zich uiterst zwak te wringen en ver- 

 andert in een meer of min langwerpigen zak, en in denzelfden oogen- 

 blik ziet men zeer duidelijk één grootere en vaak twee tot drie kleinere 

 celkernen daarin. Het geheel verkrijgt een zeer doorschijnend , omhul- 

 lend vlies (cellulose-laag) en tegelijk ontsnapt er soms een fijne , uiterst 

 dunne , korrelige stroom uit een plekje van den wand , vaak ter plaatse , 

 waar reeds vroeger het gemelde tuitje gezien is. Weldra of wat later 

 begint de zak weder ronder, doch minder regelmatig rond te worden; 

 er komt een oogenblik , waarop gij het hem aanziet dat er iets nieuws 

 zal gebeuren , want de inhoud is verbleekt , — en ziedaar ! daar plast dat 

 lichaam uiteen , en ter plaatse , waar het lag , zien we nu honderde uiterst 

 kleine voorwerpjes , die als eene verwarde massa onzer dominosteen- 

 tjes, maar nog iets kleiner dan de vroeger door ons beschrevene, bij- 

 eenliggen eu langzamerhand gaan wegdrijven. Van de roode kleur, 

 vroeger zoo prachtig zichtbaar , is door het mikroskoop slechts weinig 

 meer te bespeuren. De zeer jeugdige dominosteentjes (sit venia verbo !) 

 zyn insgelijks kleurloos , of althans niet rood , en van het omhullend 

 vlies en de celkernen is geen spoor meer te vinden. 



Vergelijken wij nu de lotgevallen van deze lichamen met het reeds 

 van zwermsporen bekend gewordene , dan hebben wij van de onzen op 

 te teekenen : lo. dat wij ze nooit in een toestand van kieming hebben 

 ontmoet , — wel van rust , waarover zoo aanstonds nader ; 2o. dat zij 

 wat vorm betreft, veel overeenkomst hebben met de afgebeelde andro- 

 sporen van Oedogonium , doch daarvan verschillen : a. naar wij meenen , 

 in kleur (die van Oedogonium hebben wij nooit gezien) ; b. in den 

 vorm van den snavel , die bij onze lichamen in 't midden spitser is , 

 en 3o. dat wij ze ook niet tot autheridiën hebben zien uitgroeien; 

 eene neiging daartoe zagen wy wel in de vorming van het driehoekig 



