BIJDEAGEN TOT DE DIERLIJKE PSYCHOLOGIE. 305 



nog eens omkijkende om te zien of ik hem volgde , en toen dat gebeurde 

 gaf hij duidelijk zijne goedkeuring en blijdschap te kennen. Hij was 

 dus bevreesd geweest , dat wij te dicht bij het schieten zouden komen , 

 en was nu zeer verheugd dat ik mij had laten bewegen mij daarvan 

 te verwijderen." 



EEN CHIMPANSEE ALS TEEKENAAR. 



De schilder lentemann deelt in de Gartenlauhe , 1871, N". 45, het 

 volgende mede : 



"Toen ik in 1865 in den zoölogischen tuin te Hamburg was , leefde 

 er nog de chimpansee MoUy, die daar reeds in den herfst van 1863 

 gekomen was en dus, voor een chimpansee, zijnen gevangen staat zeer 

 goed verdroeg. In den eersten tijd van zijn verblijf in den tuin, toen 

 daar nog geen apenhuis gebouwd was , had het dier eenen eigenen op- 

 passer , die , als het goed weder was , met hem in den tuin ging wan- 

 delen , met hem gemeenschappelijk tusschen de struiken zijn middag- 

 slaapje deed en slechts de fooien alleen voor zich behield. Wanneer 

 het echter slecht weder was , dan hielden beiden hun verblijf in een 

 kamertje van de woning des inspecteurs , uit welks venster men het 

 gezicht op een gedeelte van den tuin had. Zag dan de oppasser bezoe- 

 kers voorbijgaan , zoo verzuimde hij niet dezen te wenken , waarbij het 

 wel is waar soms gebeurde , dat hij zelf voor den aap werd aangezien , 

 maar dit hinderde hem weinig , want hij had zijnen beschermeling reeds 

 geleerd , aan de gasten het geldzakje voor te houden , waarby hij steeds 

 ter verklaring zeide , dat de aap geld wilde , een wensch , die aardig- 

 heidshalve dan ook gewoonlijk vervuld werd. Dit was tegelijk winst- 

 gevend en onderhoudend. Was het weder echter al te slecht, zoodat 

 geen bezoekers in den tuin kwamen , dan verviel natuurlijk dit tijd- 

 verdrijf en de oppasser moest de verveling op eene andere wijze 

 verdrijven. 



*'Dan haalde hij wel eens zijn notltieboek te voorschijn, dat op de 

 gewone wijze met een potlood gesloten was , en beproefde , zoo goed 

 en kwaad het ging, de uit zijn venster zichtbare dierenhokken en an- 

 dere dingen af te teekenen , waarbij Molly natuurlijk naar hem keek. 

 Dat de aap daardoor het gebruik van het potlood reeds had leeren 

 kennen , zag ik later , toen de oppasser hem eens tot rustig zitten 



20 



