MOSSEN. 



De winter is een treurige tijd voor den liefhebber der natuur, die 

 gewoon is te genieten van de bonte afwisseling van groen en kleu- 

 ren , welke ons oog boeit in voorjaar en zomer , of behagen schept 

 in de eindelooze verscheidenheid der herfsttinten , die , mogen ze hem 

 ook al weemoedig stemmen door de gedachte aan het verloopen van 

 den tijd, tegelijker tijd toch ook met hoop doen denken aan het nieuwe 

 leven , de nieuwe schepping , die het volgend jaar brengen zal. 



De winter is het tijdperk van rust; buiten schijnt alles doodsch 

 en stil; geen levendig gewoel van insekten, geen vogelengezang , geen 

 bonte bloemen , niets van dat alles. En toch , ofschoon haast onmerk- 

 baar, overal heerscht er leven, want bij niet al te strenge kou kan 

 men reeds vorderingen zien in den groei der knoppen, die den toe- 

 komstigen bladerdosch in zich bevatten en ziet men hier en daar enkele 

 spruitjes moeite doen zich te voorschijn te werken. Volstrekte stil- 

 stand is nergens waar te nemen , alles leeft nog in stille ontwikke- 

 ling voort. 



Een winterlandschap heeft iets vreemds, vooral in vlakke streken, 

 waar men hier en daar de langs den waterkant groeiende boomen 

 hunne tallooze , wonderlijk gevormde takken omhoog ziet steken , ont- 

 daan van alle groen. 



Maar ook de hoogere streken, de heigronden hebben in den win- 

 ter iets eigenaardigs. Terwijl ze in het najaar gehuld zijn in een don- 

 ker roodbruinen gloed, die iets bijzonders aantrekkelijks geeft aan 

 eene wandeling over de uitgestrekte zandgronden , is nu dat kleed 

 grijsachtig, geen bloeiende dop- of struikhei, geen blauwe gentiaan, 



20* 



