320 MOSSEN. 



witachtig gekleurde mossoort, die om hare standplaats dan ook veen- 

 mos {Sphagnum) genoemd wordt, vergezeld van enkele soorten van 

 Gaffeltand (Dicranum) , die ten laatste de hooge veenen bedekt en 

 als met een grijsgroen kleed overtrekt. 



En met den groei dier mossen is nu de veenvorming volstrekt niet 

 geëindigd ; integendeel ; zy gaat steeds verder voort , doordien de af- 

 gestorven mossen , voortdurend vervangen door nieuwe , het hunne 

 bijdragen tot de vermeerdering van het veen ; dat is zoo jaren aan 

 jaren voortgegaan en gaat nog steeds voort op al die hooge veen- 

 gronden , die nog niet ontgonnen zijn. Bij het groot gewicht , vooral 

 voor ons land, van de turf, is het te nauwernood noodig in dit 

 opzicht het nut van de mossen verder aantewijzen. Ook hun leven is 

 van hoog belang voor het welzijn van den mensch. 



Ons land bezit ruim tweehonderd mossoorten, die verschillende plaatsen 

 bewonen. Zoo worden , aan den voet der boomen en tusschen gras , soorten 

 van Dekmos {Hypnum) gevonden ; een der fraaiste heimossen is zeker het 

 Haarmos {Polytrichum) ; in duinstreken leven HypnumsooYten , Kronkel- 

 tand (^arJwZa) , Draaisteel (Funaria) enz.; op boomschors, o. a. soorten 

 van Haarmuts {Orthotrichum) \ op daken en muren Grimmia en Bar- 

 hula ; op veengronden Sphagnum , enz. 



Zij groeien dikwerf in menigte bijeen, nu eene groote oppervlakte 

 met eene enkele soort bedekkende , dan weer in verscheidene soorten bij 

 elkander levend ; de eene soort zeldzamer , de andere meer algemeen , 

 maar toch alle voorzien van die eigenschappen , die wij getracht heb- 

 ben in het bovenstaande in hoofdzaak te beschrijven. Moge die korte 

 beschrijving opgewekt hebben tot een nauwkeuriger kennismaking 

 met die kleine wezens, waaromtrent het ook geldt, dat juist in het 

 kleine de grootheid der natuur het meest te bewonderen is. 



V. D. Harst. 



