VUURSPUWENDE BERGEN EN HEETE BRONNEN. 333 



van December 1811 werden die trillingen van den grond nog sterker. 

 Op den Isten Februari 1812 zag men, eene halve mijl van bet eiland 

 San Miguel verwijderd , een vurigen damp uit zee opstijgen , en daar boven 

 in de lucht verzamelde en verspreidde zich eene wolk van asch. 's Nachts 

 geleek de rook eene zuil van vuur. De zee was in een vreesselijk op- 

 roer, en slechts na acht dagen werd zij eerst weder rustig. Men be- 

 vond toen dat de bodem der zee , welke vóór dien tijd op die plaats 

 van 50 tot 80 vademen diep was , nu tot aan den waterspiegel om- 

 hoog geschoven of opgehoogd was geworden. In Juni begon er reeds 

 eene nieuwe uitbarsting, eene halve mijl van de plaats der vorige 

 verwijderd , en deze verwekte in weinige dagen een opwerpingskegel , 

 die als een honderd meter hooge berg uit zee oprees. De top ver- 

 toonde een trechter die aan de eene zijde eene scheur had, welke 

 tot in zee voortliep , en door die scheur vloeide de zee in den trech- 

 ter, en het water kookte en schuimde daar tusschen de vlammen. 

 Het voortduren van de uitbarsting gaf eindelijk aan het nieuwe eiland , 

 dat men Sabrina noemde , eene hoogte van 200 meter. Daar het ech- 

 ter uit losse uitwerpingsstoffen bestond, spoelden de golven der zee 

 het geheele eiland weder weg. Eeeds in Februari 1813 was het weder 

 geheel verdwenen. 



Dat het water eene groote rol speelt in de vorming van vulkanen, 

 wordt ook bewezen door het feit dat er veel meer vulkanen gevonden 

 worden aan de kusten der zee , op eilanden en op den bodem der zee , 

 dan ver in het binnenland : slechts enkele vulkanen liggen meer dan 

 30 mijlen van de zee verwijderd. Om dit te bewijzen, behoeven wij 

 hier slechts eenigen van de voornaamste thans werkende vulkanen op 

 te noemen. In het noorden beginnende , vinden wij Jan Mayenland ; 

 vervolgens IJsland met zijn vele vulkanen , de Hekla , de Skaptar-Jo- 

 kul, de Ejafjalla , de Trolladyngur en anderen. Meer zuidwaarts ko- 

 men wij aan de Azoren, beroemd door hun vulkanische verschijnselen. 

 Als hoofdkrater rijst hier de meer dan 2200 meter hooge vulkaan van 

 Pico uit de golven op. Nu de vulkanen van Italië aan den oever der 

 Middellandsche zee, de Etna, de Vesuvius, Stromboli enz. Vervolgens 

 de Kanarische eilanden, de Kaapverdische eilanden, en de uitgedoofde 

 vulkanen die thans de namen dragen van Ascension, St. Helena en 

 Tristan d'Acunha. Aan de oostkust van Afrika vinden wij den vul- 

 kaan van het eiland Bourbon, en in de golf van Bengalen dien van 

 Stamri en anderen. Deze laat sten vormen het begin van een reeks van 



