VUURSPUWENDE BERGEN EN HEETE BRONNEN. 387 



slijkbron , die heete , dampende leembellen opwierp. Terwijl ik in die 

 kloof was, hoorde ik plotseling een geluid als of er op een afstand 

 van een tot anderhalf uur gaans kanonnen afgevuurd werden , en toch 

 scheen het in mijne nabijheid en onder den geyser te ontstaan. Het 

 waren de onderaardsche ontploffingen die steeds eene uitbarsting voor- 

 afgaan. Ik liep naar den geyser, en zag het water met eene hevige 

 beweging koken, terwijl er veel lucht uit de pijp naar de oppervlakte 

 kwam. Dit was echter alles; het was dus slechts een valsch alarm en 

 geene uitbarsting. Terstond ging ik weer op nieuwe ontdekkingen uit. 

 Naar het westen, aan den voet des heuvels, hoorde ik een sterk ge- 

 borrel, en ging er heen om te zien wat er de oorzaak van was. On- 

 geveer 150 schreden van den grooten geyser vond ik een straal van 

 damp die uit een gat in den bodem kwam, en dieper dan ik zien 

 kon, hoorde ik het bruischen van kokend slijk. Hier zag ik ook die 

 lagen van fraai gekleurd leem , welke ik vernomen had dat eene by zon- 

 derheid van de heete bronnen van IJsland zijn. Dit leem was vochtig, 

 zag er uit als tras , en lag in lagen van verschillende , scherp afge- 

 scheidene kleuren. Het was meest van eene roode , witte of blauwe 

 kleur , zeer fijn van korrel en schoon , en ik kon niet nalaten te den- 

 ken dat het als schildersverfstof veel waard zijn zou , als het ingeza- 

 meld werd. Ik verzamelde zekere hoeveelheid , doch moest haar met 

 weerzin achterlaten , daar hot my aan eene geschikte bergplaats ont- 

 brak, en ik nog eene groote reis te maken had. Omstreeks 150 schreden 

 ten zuidwesten van den grooten geyser kwam ik aan twee diepe vijvers 

 van helder, maar heet, dampend water. Zij schenen door twee bron- 

 nen gevormd te worden, waren onregelmatig van omtrek, elk 4 tot 5 

 meters breed , en ongeveer 10 meters diep. Het water was zoo klaar dat 

 ik tot op den grond kon zien. Zij werden door een smallen rotsmuur 

 gescheiden , welke , gelijk ook de oevers , een kwartsachtig bezinksel of 

 eene versteeniug uit het water zelf scheen te zijn. Toen ik dicht naar 

 den rand ging en om den geheelen omtrek heenwandelde , bespeurde 

 ik dat de rotsen aan alle kanten zóó over het water heen hingen, dat 

 men er onder door kon zien; de korst was aan den rand zeer dun, 

 en zag er waarlijk vrees inboezemend uit. Men zou gemakkelijk in die 

 bronnen kunnen loopen , want zij liggen met den grond gelijk en zijn 

 vol water; daarom zag ik haar ook niet eerder dan toen ik er dicht 

 by was. Een andere reiziger zegt dat zijn gids herhaaldelijk over den 

 smallen scheidsmuur , tusschen de beide vy vers , geloopen was. Als hy 



22 



