338 VUURSPUWENDE BERGEN EN HEETE BRONNEN. 



er in gevallen was , zou hij op deze wereld wel nooit weder een ander 

 warm bad noodig gehad hebben. Toen toonde mijn gids mij den "Strokkr," 

 of den nieuwen geyser, zooals sir john stanley hem noemt. Deze 

 bron is slechts een gat in de aarde , als een put , die noch den kom- 

 vorm , noch den rand van den grooten geyser heeft. Van boven heeft 

 hij 3 en lager 2 meters in doorsnede , en ligt 131 schreden ten zuiden van 

 den grooten geyser. De strokkr — deze naam beteekent "opruier" — 

 is een zeer bijzondere bron. Ik keek er in naar beneden, en zag het 

 water , ongeveer 7 meters onder mij , hevig koken. Ondertusschen hoorde 

 ik weder een ander gedruisch, en toen ik opzag, bemerkte ik op een 

 kleinen afstand water en damp in de hoogte komen. Dit was , naar de 

 gids mij zeide, de kleine geyser, die 106 schreden ten zuiden van den 

 strokkr ligt. Ik ging er heen , en vond een onregelmatigen , maar dik- 

 ken waterstraal, die met veel geraas 2 tot 3 meters hoog opsprong, 

 dit omstreeks 5 minuten lang volhield , en dan weder verdween. Ik be- 

 vond dat hij den geheelen dag lang, met vrij regelmatige tusschen- 

 poozen van omstreeks een half uur, op gelijke wijze sprong. Tegen 

 den middag , toen er sedert het eerste alarm ongeveer 2 uren verloopen 

 waren, vernam ik de signaalschoten van den grooten geyser op nieuw. 

 Ongeveer twaalf ontploffingen volgden snel op elkander, en klonken 

 als het afvuren van de kanonnen van een schip op zee , op een afstand 

 van 1 tot 1 ^1^ uur. Ik snelde er heen , en zag het water hevig in 

 oproer. Kort daarna steeg het als eene zuil , recht boven de pijp , 2 

 tot 3 meters hoog opwaarts. Spoedig evenwel verminderde het , en zonk 

 het weder in de pijp weg, nadat het eerst nog in het bekken gekookt 

 had , alsof het overkoken zou , zoodat het bekken geheel ledig werd. 

 Ook ditmaal zou mijne hoop bedrogen worden , daar de uitbarsting 

 niet sterker werd. Het duurde 2 tot 3 uren vóór het bekken weder 

 vol water werd. Omstreeks 4 uur hoorde ik de schoten ten derden 

 male , maar luider dan voorheen , en de gids riep mij , opdat ik mij 

 haasten zou om by het bekken te komen. De ontploffingen hielden 

 wel twee minuten lang aan, waarbij het water sterk in oproer ge- 

 raakte , en het bekken tot overloopens gevuld werd , waarop de water- 

 straal uitbrak met eene kracht die mij bijna omverwierp. Het water 

 sprong als eene ontzettende , wel 3 meters dikke zuil , loodrecht op , 

 en verdeelde zich van boven in verscheidene stralen , wat een schouwspel 

 opleverde dat niet te beschrijven is. Zoo veel ik kon beoordeelen , was 

 de waterzuil 25 tot 30 meters hoog. Het vreeselijke geraas waarmede 



