VUURSPUWENDE BERGEN EN HEETE BRONNEN. 339 



de opeenvolgende massa's de zuil in stand hielden , klonk als of duizend 

 stoommachines haren stoom door een vijver van kokend water loslieten. 

 Ook was er veel damp bij het water, maar toch niet zooveel dat zij 

 toereikend was om het water voor het gezicht te verbergen. Wij ston- 

 den, terwijl de bron gedurende 6 tot 8 minuten sprong, volkomen 

 veilig geen 12 meters daar van af. Eindelijk werd de waterzuil al lager 

 en lager, en 2 tot 8 minuten later was al het water weder in de pijp 

 gezonken, zoodat niet alleen het bekken, maar zelfs de pijp tot 3 

 meters geledigd werd waardoor ik voor het eerst gelegenheid had om 

 er in te zien. De beweging van het water had bijna geheel opgehouden , 

 maar reeds begon het weder langzaam te stijgen , zoodat na 2 7.2 uren 

 het bekken weder tot overloopens gevuld was. Naar eene goede be- 

 grooting is de grootste hoogte die de waterstraal van den grooten 

 geyser bereikt 30 tot 35 meters. 



"De strokkr is byna even zoo merkwaardig en belangrijk als de 

 groote geyser. Ofschoon hij minder trotsch is , werpt hij toch zijn 

 waterstraal hooger en verder , en , ten gevolge van de onregelmatig- 

 heid zijner pijp , ook met meer afwisseling. Bij alle geysers of spring- 

 bronnen van IJsland schijnt de regel te gelden, dat zij zeldzamer 

 springen naar mate zij grooter zijn. Zoo veel ik kon nagaan , geeft de 

 groote geyser zijne uitbarstingen niet meer dan eenmaal, de strokkr 

 gewoonlijk een tot tweemaal daags , en de kleine geyser alle 30 tot 

 40 minuten. Men kan den strokkr aan het springen brengen door er 

 steenen of graszoden in te werpen ; de eersten verstoppen hem somtijds , 

 doch zoden doen dit niet, en veroorzaken buitendien eene zeer fraaie 

 uitwerking, daar zij het water zwart kleuren. Ik liet mijn gids zekere 

 hoeveelheid zoden met de spa afsteken, en aan den rand der bron 

 ophoopen , waarop wij die met hoopen in den put wierpen. Het bor- 

 relen hield dan bijna geheel op, en wij zagen een tijdlang met groote 

 belangstelling naar beneden, daar onze aansporing toch geene uitbar- 

 sting scheen te kunnen opwekken. Eeeds gingen wij weg, en dachten 

 dat die wijze om uitbarstingen op te wekken geenszins onfeilbaar 

 was , toen er plotseling een vreesselijke knal volgde , en eene troebele 

 waterzuil hoog in de lucht vloog. Naar ik begrootte , sprong het water 

 wel 50 meters hoog. De kracht van de ontploffing , of liever van het 

 opwerpen, was niet zoo regelmatig als bij den grooten geyser, maar 

 hield een oogenblik op, vernieuwde zich dan weder, zoodat de straal 

 bij tusschenpoozen niet hooger dan 20 tot 25 meters was. Nu en dan 



22* 



