HYDROSTATISCHE TOESTELLEN IN HET DIERENRIJK. 359 



aan de wateroppervlakte verzamelt , en richt zich zoo een verblijf in , 

 dat men een duikerklok in het klein zoude kunnen noemen. 



Nog langs andere wegen dan die der ademhaling kan lucht in het 

 lichaam geraken. Er zijn ook dieren, welke geen dampkringslucht in- 

 ademen, maar deze inslikken en daardoor een geringer soortelijk ge- 

 wicht verkrijgen. Het opmerkelijkste voorbeeld hiervan bieden de 

 zonderlinge visschen aan , die men , wegens de scherppuntige stekel- 

 schubben , waarmede hun lichaam bedekt is , Egelvisschen noemt 

 (Diodori , Tetraodon). Deze visschen hebben een grooten zak aan hun 

 maag, waarin zich de ingeslikte lucht verzamelt, en, daar de huid 

 aan den buik daar ter plaatse zich sterk uitzetten kan , zoo zwellen 

 zij hierdoor tot een bal op en drijven dan , met den buik naar boven, 

 aan de wateropvlakte , zonder gevaar te loopen van óf door andere 

 visschen óf door vogels aangevallen to worden, tegen wie zij, door de 

 scherpe , zich naar alle zijden als een bosch van bajonetten uitstrek- 

 kende stekels, op voldoende wijze beschermd zijn. Door samentrekking 

 der spieren van den buikwand kunnen zij de lucht weder uitdrijven 

 en dan, hierdoor soortelijk zwaarder geworden, wederom in het water 

 afdalen om hun voedsel te midden der koraalriifen te zoeken. 



Dat echter lucht in het lichaam geenszins noodwendig van buiten af 

 daarin behoeft te geraken , maar door inwendige afscheiding binnen 

 in de organen zelve ontstaan kan , weten wij door eigene , soms lastige 

 ondervinding, zonder dat het noodig zij dit nader onder woorden te 

 brengen. Die lucht bestaat dan geheel of grootendeels uit dezelfde 

 gassen , welke ook de bestanddeelen van onzen dampkring uitmaken , 

 t. w. zuurstof, stikstof en koolzuur, ofschoon in andere betrekkelijke 

 hoeveelheden. Daarbij kan zich nog het zeer onaangenaam riekende 

 zwavelwaterstofgas voegen, maar dit behoort gelukkig tot de uitzon- 

 deringen. Al die gassen kunnen tijdelijk opgelost zijn in het bloed of 

 het voedingsvocht en daaruit, onder zekere omstandigheden, naar bui- 

 ten treden , even als plaats heeft , wanneer men bloed onder de klok 

 eener luchtpomp brengt en dan de lucht uitpompt. De in het bloed 

 opgeloste gassen stijgen er dan als bellen in op en vormen een dik 

 schuim aan de oppervlakte. Maar, — en dit moeten wij tot goed ver- 

 stand van hetgeen later volgen zal , wel in het oog houden , — die- 

 zelfde gassen kunnen ook onder andere omstandigheden, b. v. door eene ver- 

 meerdering der drukking , wederom door het bloed worden opgenomen. Af- 

 scheiding en opslorping kunnen elkander derhalve beurtelings afwisselen. 



