362 HYDROSTATISCHE TOESTELLEN IN HET DIERENRIJK. 



Aan de ondervlakte van dien drijftoestel hecht het wijfje hare eijeren 

 vast, en zoo voert dus de moeder haar aanstaand kroost met zich 

 mede. Lacaxe-duthiers heeft de gelegenheid gehad de w^ze te zien 

 waarop de Janthina dien drijftoestel bouwt. Even als andere slakken 

 heeft dit dier een zoogenaamden voet. Aan het achtereinde daarvan 

 scheidt zich een taai slijm af. Het vooreinde van dien voet, dat zeer 

 bewegelijk is , wordt door het dier gebruikt om luchtbellen tusschen 

 dit slijm op te sluiten. Daartoe verheft het dit gedeelte van den voet 

 even boven het water , kromt en plooit het totdat het de gedaante van 

 een napje heeft aangenomen, dat nu natuurlijk lucht bevat, en voegt 

 die lucht dan tegen de reeds gevormde en op hun plaats gebrachte 

 luchtbellen aan, die, alle nagenoeg even groot zijnde , eene regelmatige , 

 veelhoekige gedaante aannemen. 



Al de tot dusver genoemde inrichtingen, waardoor dieren in het 

 water drijvende kunnen worden gehouden, zijn echter zeer eenvoudig, 

 vergeleken bij die welke de meeste visschen bezitten. Ik bedoel de 

 zwemblaas. Inderdaad is dit deel een der merkwaardigste organen , 

 die ergens in het dierenrijk bestaan , en reeds van oude tijden af heeft 

 het de aandacht der natuuronderzoekers tot zich getrokken. Wij zouden 

 eene lange reeks van namen moeten noemen , wilden wg die van allen 

 optellen die op de eene of andere wijze tot de betere kennis van dit 

 orgaan en van zijne verrichting hebben bggedragen. Trouwens alleen 

 eene vereenigde samenwerking van ontleedkundigen , physiologen , na- 

 tuur- en scheikundigen is in staat de vele vraagstuken op te lossen , 

 welke bij de nadere beschouwing van dit deel als van zelf oprijzen. 

 En zelfs tot op dit oogenblik toe biedt het nog eenige punten aan , 

 die niet zoo volkomen zijn opgehelderd om geen ruimte meer voor 

 twijfelingen open te laten, die tot voortgezet onderzoek nopen. 



Onder die punten , welke aanleding hebben gegeven tot allerlei twijfe- 

 lingen en deels nog geven, behoort, dat de zwemblaas, hoewel bij de 

 meeste visschen aanwezig, toch bij sommigen ontbreekt. Zoo b. v. 

 wordt zij gemist bij alle soorten van Haaien en Roggen, bij alle 

 Platvisschen , namelijk schol , bot , tarbot enz. Wel bezien kan dit 

 echter geene verwondering wekken. Haaien en Roggen zijn ook in 

 andere opzichten zoo geheel van andere visschen verschillende wezens, 

 dat men veilig beweren kan dat het tusschen hen bestaande onder- 

 scheid grooter is dan tusschen vogels en zoogdieren. En wat de schol- 



