HYDROSTATISCHE TOESTELLEN IN HET DIERENRIJK. 369 



het gasmengsel buitengemeen groot was en in enkele gevallen zelfs 

 tot meer dan 90 proc. bedroeg. Dit nu was juist het tegenovergestelde 

 van hetgeen men gewoon was te vinden bij de ontleding van gassen 

 die binnen in holten van het dierlijk lichaam bevat zijn. Dierlijke 

 weefsels nemen over het algemeen gretig zuurstof op; hier bleek juist 

 het tegendeel plaats te grijpen , namelijk eene afscheiding , een vrij wor- 

 den dezer voor onderhouding van het dierlijk leven zoo noodige zelf- 

 standigheid. Alleen de groene deelen der planten- scheiden onder den 

 invloed des lichts ook zuurstof af; bij de visschen echter geschiedt 

 die afscheiding niet enkel in een geheel kleurloos orgaan, maar op zoo 

 groote diepte dat er volslagen duisternis moet heerschen. 



Voor eenige jaren is door eenige onderzoekingen van armand moreau 

 nieuw licht over deze zaak verspreid. Hij bevond vooreerst , dat , in- 

 dien men een visch in eene beperkte hoeveelheid water houdt, waarin 

 deze na eenigen tijd , ten gevolge van het geheel verbruikt zijn der 

 daarin bevatte hoeveelheid zuurstof, den stikkingsdood sterft, alsdan 

 ook alle zuurstof uit de zwemblaas verdwenen is. De in dit orgaan 

 aanwezige zuurstof keert dus , bij gebrekkige kieuwademhaling , in het 

 bloed terug en dient nog een tijdlang tot onderhouding van het leven. 

 In de tweede plaats verwijderde hij het grootste gedeelte der lucht 

 uit de zwemblaas. Hij deed dit op twee manieren. Visschen die een 

 luchtbuis bezitten werden onder de klok der luchtpomp gebracht ; werd 

 vervolgens de lucht uitgepompt, dan trad de lucht der zwemblaas 

 door den mond naar buiten. Bij zulke visschen die een geheel gesloten 

 zwemblaas , zonder luchtbuis hebben , werd de lucht daaruit verwij- 

 derd door een steek met een troiquart, en door vervolgens op den 

 buikwand te drukken. Natuurlijk blijft in beide gevallen nog eene 

 zekere hoeveelheid lucht in de zwemblaas achter. Deze visschen wer- 

 den dan weder geplaatst in versch , luchthoudend water , dat van tijd 

 tot tijd vernieuwd werd. Het bleek daarbij, dat weldra de zwemblaas 

 zich weder met lucht vulde , en dat die lucht eene veel grootere hoe- 

 veelheid zuurstof bevatte dan die welke aanvankelijk daarin voorhanden 

 was geweest. Door de ontlediging der zwemblaas bij een en denzelfden 

 visch meermalen te herhalen , en dezen telkens weder gedurende de 

 tusschentijden in luchthoudend water te laten verblijven , gelukte het 

 MOEEAU zelfs het gehalte aan zuurstof al grooter engrooter te doen worden. 

 Zoo steeg het b. v. bij een baars van 19 tot 40 en 65 proc. , bij 

 Sparus aiirata van 16 tot 59 proc. , bij Lcibrus variegatus van 18 tot 



24 



