44 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



met eene snelheid , die in elk der beide gevallen juist — of althans bijna 

 juist — gelijk is aan tweemaal de golflengte van den toon der vork, dan 

 wordt N '. 1 daardoor telkens zeer duidelijk in beweging gebracht. Na eenige 

 oefening gelukt het deze bewegingen voort te brengen op de boven bij 2 

 aangeduide wijze. 



M. doet opmerken , dat deze proefnemingen , waarvan het beginsel reeds in 

 1841 door DOPPLEH is ontwikkeld, een dubbele belangrijkheid hebben ver- 

 kregen door de toepassing van dit beginsel bij de spectraal analyse der hemel- 

 lichamen. (PIiü. magazine, April 1872, p. 278.) ln. 



Rotatie van het polarisatie-vlak der donkere warmtestralen. — In een 



brief aan de redactie van het Journal de physique {Mars 1872, p. 101), 

 bericht tyndall, dat het hem voor korten tijd gelukt is, om deze rotatie 

 aan een groot auditorium te vertoonen , zooals zij wordt voortgebracht onder 

 magnetischen invloed , en wel in veel sterkere mate dan dit mogelijk geweest 

 was aan de la provostaye en desains , die naar T. meent met lichtende 

 zonnewarmte experimenteerden. Hij gebruikte elektrisch licht, dat eerst "ge- 

 zift" werd door eene oplossing van jodium in zwavelkoolstof, zoodat alleen 

 de donkere warmtestralen overbleven. Deze , eerst door een vrij groot Nicoll's 

 prisma gepolariseerd , gingen door een stuk "zwaar glas" van Faraday en 

 dan door een tweede Nicoll, waarvan de hoofdsnede met die van het eerste 

 een hoek van 45" graden maakte. Daarna vielen ze op het eene eindvlak van 

 een thermoskoop van mellont, welks andere eindvlak door eene standvas- 

 tige warmtebron werd bestraald om den rheoskoop op O" te houden. Werd 

 nu een elektromagneet , tusschen wier polen het stuk "zwaar glas" geplaatst 

 was, in werking gebracht, dan Week de naald van den rheoscoop 150 schaal- 

 deelen af. ln. 



Spectrum der warmtestralen van de zon en van kalklicht. — Lamansky 



{Monatsberidite der hönigliche Akademie der Wissenschaften zu Berlin, 

 Dec. 7, 1871, en daaruit Philosoph. Magazine, April, 1872, p. 282) 

 herinnert aan de uitkomsten van herschell betrekkelijk het gemis aan con- 

 tinuïteit van warmtewerking in het spectrum. Deze wierp het zonnespectrum 

 op een met lampzwart bedekt papier, dat met alkohol was bevochtigd, en 

 zag dit langzamerhand in vier , duidelijk van elkaar afgescheiden plekken droog 

 worden. Later toonden fizeau en foucault met behulp van den thermomul- 

 tiplicator het bestaan van deze drie onderbrekingen bepaaldelijk in het ultra- 

 roode spectrum , dus in dat der donkere warmtestralen , aan. Desniettegen- 



