WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD, 45 



staande vindt men van latere waarnemers dit spectrum nog dikwijls als on- 

 afgebroken beschreven. 



Lamansky nu heeft, in het laboratorium van helmholtz, die proefnemin- 

 gen met groote voorzorgen herhaald , welke voornamenlijk ten doel hadden 

 om het spectrum zuiver te verkrijgen en zoo vrij mogelijk van gediffundeerde 

 stralen. Hij vond voor zonlicht de drie onderbrekingen in het ultra-roode 

 spectrum , vooral wanneer hij eene lens en een prisma van klipzout gebruikte , 

 terug. De eerste , van het lichtspectrum af gerekend , is verder van de tweede 

 gelegen dan deze van de derde. Zij kunnen ook in de spectra , door flintglas- 

 of kroonglas-prisma's verkregen , worden waargenomen en nemen in alle drie 

 spectra overeenkomstige plaatsen in. Op verschillende tijden van den dag blijft 

 hunne plaats ook onveranderd ; maar zij worden smaller , naarmate de zon 

 hooger staat. Op verschillende dagen waargenomen , vertoonen zij zich ook 

 duidelijker en sterker bij groote, dan bij geringe betrekkelijke vochtigheid 

 van de lucht. Het spectrum van kalklicht vertoont, zoo als reeds na tyn- 

 dall's uitkomsten met dat van elektrisch licht waarschijnlijk was , zich vol- 

 komen onafgebroken. 



Uit dit alles blijkt dat deze onderbrekingen hoogst waarschijnlijk door op- 

 slorping in den dampkring worden teweeggebracht. Om hieromtrent tot zeker- 

 heid te geraken, zouden nog, gelijk L. opmerkt, proefnemingen noodig zijn 

 met het spectrum der zon kort voor haren ondergang , en dergelijke op ver- 

 schillende tijden van den dag op een genoegzaam hoogen bergrug, waar de 

 geheele atmospheer zeer weinig waterdamp bevat. ln. 



Onderlinge aantrekking van gelijk gerichte EI. stroomen. — Niaudet- 

 BREGUET vestigt in het Journal de physique , Mars 1872, p. 102 de aan- 

 dacht van zijne landgenoten op de bekende proef van roget ten bewijze van 

 deze aantrekking. Zoo als men weet, gebruikte deze een vertikaal geplaatste 

 spiraal , uit met katoen of zijde omwonden koperdraad , waarvan het boven- 

 eind aan eenen vasten geleider was bevestigd, terwijl het ondereind juist de 

 oppervlakte raakte van eenig kwikzilver in een bakje. Leidt men hierdoor een 

 el. stroom , dan trekken de wendingen elkander aan , de spiraal verkort zich 

 daardoor en het ondereind verlaat het kwik om , daar nu de stroom daar- 

 door verbroken wordt , aanstonds weder daarin te dalen , waarna de aantrek- 

 king op nieuw plaats vindt , en zoo voort. 



Breguet nu doet opmerken dat wanneer de stroom, dien men op 't oogen- 

 blik tot zijn dienst heeft, te zwak mocht zijn om het verschijnsel duidelijk te 

 doen uitkomen , men zich dadelijk kan helpen door een magneetstaafje , al is dit 



