WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 67 



schen vinger en duim wrijft en dan den vinger, die met een nauwelijks 

 zichtbare vetlaag bedekt is , in het vocht brengt , waarin de vochtweger ge- 

 dompeld is, dan ziet men deze dadelijk rijzen. Bij het instrument, dat 

 DUCLAUX gebruikte, bedroeg deze rijzing meer dan een centimeter. Het on- 

 zichtbare vetvlies, dat zich hierbij over de oppervlakte van de vloeistof uit- 

 spreidt , hecht zich aan den wand van het peilglas en aan den vochtweger , 

 zoodat wanneer men de eerste uitgiet en door nieuw vocht vervangt , de op- 

 heffing zich nog bijna onverminderd vertoont. Eerst na herhaald en zorgvuldig 

 afwasschen en wrijven van het glas en den vochtweger met alkohol , kan men 

 het normale peil weer terug verkrijgen. 



Op grond van deze feiten en van theoretische beschouwingen, waarin wij 

 hem hier niet zullen volgen , komt duclaux tot het besluit : areometers kun- 

 nen alleen dan met eenige nauwkeurigheid de dichtheid eener vloeistof doen 

 kennen, wanneer zij voor eene bepaalde vloeistof bestemd en voor deze 

 empirisch van eene schaal voorzien zijn , welke met alle mogelijke voorzorgen 

 aangaande de reinheid der oppervlakte en van het instrument zelf is aange- 

 bracht; welke voorzorgen ook in acht genomen worden bij elke bepaling, die 

 met het werktuig wordt verricht. ln. 



Eene nieuwe hygrometer. — Whitehouse heeft aan de Royal Society^ 

 in hare vergadering van 22 Feb. 1.1. de beschrijving medegedeeld van een 

 nieuwen hygrometer (Proceed'mys, en Philosophical magazine^ XLIII p. 538), 

 waarvan de werking gegrond is op het feit dat een thermometer, waarvan 

 de bol met een dunne laag sterk zwavelzuur wordt bedekt gehouden, die 

 langzaam vernieuwd wordt , eene hoogere temperatuur zal aanwijzen en dus 

 des te meer verschillen met een daar nevens geplaatsten met droogen bol, 

 naarmate de lucht , waarmede beide in aanraking zijn , vochtiger is. 



De la rive doet (Ibidem , p. 514) opmerken , dat dit zelfde middel door 

 hem reeds in 1825 was voorgesteld. Het schijnt evenwel niet in gebruik te 

 zijn gekomen. ln. 



Gang van de magneetnaald gedurende een totale zon-eclips. — Tijdens 

 de zon-eclips van 22 December 1870 meende men in Italië eene afwijking 

 in den dagelijkschen gang der declinatie van de magneetnaald bemerkt te heb- 

 ben. (Zie Bijhlad, 1871 p. 74.) De heer bergsma nu heeft, gedurende de 

 totale zon-eclips van 12 December 1871 te Batavia, den gang der magneet- 

 naald gadegeslagen. Terzelfder tijd werden dergelijke waarnemingen op Bui- 

 tenzorg gedaan. Het resultaat is: dat noch op de eene noch op de andere 



