WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



NATUUEKUNDE. 



Verdeeling der warmte in het zonnespectrum. — Zoo als bekend is , heeft 

 men deze in den laatsten tijd steeds onderzocht met behulp van een smalle 

 Melloni-zuil , die men aan het eene uiteinde achtereenvolgens door de ver- 

 schillende deelen van het spectrum liet bestralen. Men vond haar op deze wijze 

 zeer ongelijk : bijna al de warmte vertoonde zich in de min breekbare stralen : 

 in 't geel , oranje en rood en nog daarbuiten , terwijl die in het groen , blauw 

 en violet hoogst gering bleek te zijn. 



Prof. DRAPER te New- York nu doet opmerken {Philosophical magazine , 

 XLIV , p. 404), dat men, bij de beoordeeling van dit feit, gewoonlijk eene 

 omstandigheid geheel over het hoofd ziet, die daarop zeer mogelijk een be- 

 slissenden invloed heeft : de ongelijke uitspreiding van het spectrum in zijne 

 verschillende deelen. Naar de golflengten gerekend, ligt het optisch middel- 

 punt van het zichtbare spectrum ongeveer in de natriumstreep (de D van 

 frauenhofer). Men zou, een weinig van de juistheid der uitdrukking aan 

 de duidelijkheid opofferende , kunnen zeggen , dat ter weerszijden van D om- 

 streeks evenveel lichtstralen liggen. Toch is de ruimte, welke deze beslaan, 

 aan het violette einde bijna viermalen grooter dan die aan het roode. Zoo is 

 het in het gewone, met behulp van een prisma verkregen spectrum; niet in 

 de difïractie-spectra. In deze laatste beslaan de beide zooeven aangeduide helften 

 eene ongeveer gelijke ruimte. Men zou dus, wanneer men de verdeeling der 

 warmte in zulk een spectrum onderzocht, zeker deze geheel anders dan die 

 in het brekingsspectrum vinden. 



Zulk een onderzoek was reeds in 1856 door draper beproefd, maar zonder 

 tot bevredigende uitkomsten te geraken , hetgeen door de geringe intensiteit 



11 



