84 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Prof. DOLBEAR het volgende middel , dat trouwens slechts eene nieuwe toe- 

 passing is van hetzelfde in andere gevallen aangewend. Aan den eenen arm 

 van een stemvork , welker getal van trillingen door de toonshoogte bepaald 

 is , wordt met lak een kegeltje van caoutchouc , van omstreeks een vierde van 

 een duim hoogte, bevestigd. De schijf wordt met rook zwart gemaakt of , nog 

 beter , een stuk berookt papier daarop gelegd. Raakt men nu de draaiende 

 schijf even met het caoutchouckegeltje van den trillenden vork aan , dan tee- 

 kenen zich daarop de trillingen als een golvende lijn. Uit het getal dezer 

 golven in een bepaald gedeelte van den omtrek, kan dan gemakkelijk de 

 snelheid van draaiing worden afgeleid. De grootste door dolbear met zijn 

 gyroskoop verkregen snelheid bedroeg ongeveer 90 omdraaiingen in de seconde. 

 {Amer. Journal^ April 1872, p. 248.) 



HG. 



Terugkeerende gezichtsbeelden. — Bij het doen van proeven met de elek- 

 trische machine van holtz , merkte Prof. young op dat, wanneer de zeven 

 of negen duimen lange vonken van een Leidsche flesch, in een duistere kamer 

 de voorwerpen sterk verlichtten , elk voorwerp zich niet eens maar tweemaal , 

 soms zelfs drie- ja enkele malen viermaal vertoonden, met tusschenpozen van 

 ongeveer één vierde van een seconde. 



Young gist, dat dit zonderling verschijnsel veroorzaakt wordt door eene 

 reflectie van den zenuw-indruk , die , na eerst van het netvlies zich tot aan 

 de hersenen te hebben voortgeplant, langs denzelfden weg weder naar het 

 netvlies en dan weder van daar naar de hersenen zoude terugkeeren. {Amer. 

 Journal^ April 1872, p. 262.) hg. 



Werking van Ozon op eboniet. — Prof. a. w. wright. (SüUmans ame- 

 rican Journal en daaruit Philosophical magazine , XLIV ]). 235) bericht dat 

 de ebonietstandaarden in zijne Holtz-elektriseermachine , als deze na gebruikt 

 te zijn eenige weken achtereen aan zich zelve was overgelaten , hun isolatie- 

 vermogen bleken te hebben verloren. Zij waren sterk hygroskopisch geworden , 

 eene groote hoeveelheid vocht was op hunne oppervlakte nedergeslagen , op 

 enkele plaatsen had dit zich zelfs in droppels gevormd , en het was dus niet 

 te verwonderen , dat men tot op grooten afstand van de metalen geleiders 

 die zij droegen uit die isolatoren vonken kon trekken. 



Dit vocht bleek spoedig niets anders te zijn dan verdund zwavelzuur , het- 

 welk op geene andere wijze kon gevormd zijn dan door oxydatie van de in 

 eboniet voorhanden zwavel. Het was duidelijk dat het bij de werking der 



