WETENSCHAPPELIJK BIJBLAU. 87 



weerszijde van den darm en aan de binnenzijde van den eierstok gelegen deelen , 

 waarvan alleen het rechter tot ontwikkeling komt , terwijl het linker atrophieert. 

 Deze zaadklier begint in de nabijheid van de galblaas en eindigt bij de cloaca , 

 terwijl zij zich tegen den endeldarm aanlegt. Haar voorste derde gedeelte is 

 dun en bandvorraig; haar achterste gedeelte dikker en met franjes bezet. De 

 kleur is melkachtig wit. In de franjes , die door naar binnen springende 

 plooien van het peritonaeum in vakjes verdeeld zijn , treft men de spermato- 

 zoïden aan. Deze zijn zeer klein en hebben eene langwerpige elliptische gedaante. 



Uit de verhandeling van ei^colani blijkt dat hij ditzelfde deel bij in het 

 zoete water levende alen ook heeft waargenomen. Hij houdt het echter niet 

 voor de zaadklier , omdat het bij de alen die in de zee leven kleiner , dunner 

 en doorschijnender wordt. Bij dezen vond hij daarentegen een ander deel , 

 dat hij als de zaadklier beschouwt , namelijk eene peervormige blaas , gelegen 

 in de ruimte welke gevormd wordt door eene lis van het darmkanaal onder 

 de lever tot aan den endeldarm. In de wanden van die blaas vond e. bij 

 groote zee-alen myriaden van zeer kleine , paddestoelvormige , oranjekleurige 

 lichaampjes , die zich zeer snel bewogen , en welke hij voor spermatozoiden houdt. 



Men ziet dat , al heeft de quaestie ook een stap voorwaarts gedaan , zij 

 nog verre van opgelost is. hg. 



Levende en fossiele soorten van Phascolomys. — Vroeger kende men slechts 

 ééne soort van dit geslacht van Marsupialiën , de op van Diemensland levende 

 Wombat, Phascolomys vomhatus. In 1859 gaf gould de afbeelding eener in 

 zuidelijk Nieuw-Holland levende soort, die hij Phascolomys latifrons noemde. 

 Later bleek dat er nog eene derde soort in Nieuw-Holland leeft , die den naam 

 van Ph. platyrhinus ontving. Beide laatstgenoemde Nieuw-Hollandsche soorten 

 werden in 1865 en 1866 in den zoologischen tuin te Londen levend ontvangen. 



Ook fossiele overblijfselen van dieren van hetzelfde geslacht zijn op ver- 

 scheidene plaatsen in Nieuw-Holland gevonden. Zij zijn beschreven door owen. 

 Daaronder zijn er die tot de nu nog levende Ph. latifrons en Pk. platyrhinus 

 kunnen terug gebracht worden ; de meesten echter vormen eigene soorten : 

 Ph. Mitchelii, Ph. j^^^^'^us, Ph. medius , Ph. magnus en Ph. gigas. De 

 namen der beide laatste soorten gronden zich op de aanmerkelijke lichaams- 

 grootte welke deze bereikten, namelijk die van een groeten tapir of klein 

 rund. {Nature, 25 April 1872.) hg. 



Spectroskopisch onderzoek van het licht van lichtende dieren. — In eene 

 mededeeling, welke eigenlijk handelt over eene merkwaardige uitbarsting aan 



