WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 94 



et de Physique van September 1872. Eenige zijner hoofduitkomsten zijn de 

 volgende : 



1", Het zekerste middel om de tegenwoordigheid van ozon in de damp- 

 kringslucht aan te toonen is niet het bekende papier van schönbein , maar 

 een flauw wijnrood gekleurd lakmoespapier, waarvan slechts een gedeelte 

 doortrokken wordt met eene oplossing van een deel onzijdig jodpotassium in 

 honderd deelen water. 



2". De lucht van het vrije veld riekt soms naar ozon en geeft in het al- 

 gemeen eene duidelijker reactie dan de lucht in de steden. 



3". Het maximum van ozon in de lucht van het vrije veld bedraagt 

 Visoooo ^^^ ^ij^ gewicht of '/700000 ^^^ zijn volume. 



4". Het maximum van het ozongehalte in de lucht valt in de maanden 

 Mei en Juni , het minimum in December en Januari. 



5". In het algemeen wordt de ozonréactie meer waargenomen gedurende 

 dagen waarop regen valt dan wanneer het droog weder is. 



6". Den grootsten invloed heeft daarop de wind. Terwijl van 100 kalme 

 dagen slechts op 24 de tegenwoordigheid van ozon kon worden aangewezen , 

 boden van 100 dagen, waarop een sterke wind woei, 60 de ozonréactie aan. 



7 °. De dampkringselektriciteit schijnt de voornaamste oorzaak van het ozon 

 in de lucht te zijn. hg. 



Noctilacine. — Reeds in 1860 heeft t, l. phipson over de noctilucine 

 van den Rog geschreven ; thans heeft hij over die stof een uitvoeriger stuk 

 aan de Académie des sciences ingezonden. De noctilucine is eene stik- 

 stofhoudende , bijna vloeibare , witte , met water mengbare , maar daarin even- 

 min als in alcohol en aether oplosbare , versch een weinig water bevattende 

 stof, die een reuk bezit welke eenigzins zweemt naar dien van ac/c/?^m capry- 

 licum. Zij wordt opgelost en ontleed door minerale zuren en alkalische op- 

 lossingen ; potasch doet er ammoniak uit ontwikkelen. In aanraking met wa- 

 ter gistende , ontwikkelt zij op den duur den reuk van verrotte kaas. 

 Vochtig , absorbeert zij zuurstof en ontwikkelt koolzuur ; aan de lucht bloot- 

 gesteld , verdroogt zij tot dunne doorschijnende structuurlooze lagen , veel ge- 

 lijkende op de mucine der slakken. De oxydatie in vochtige lucht is de oor- 

 zaak van de sterke phosphorescentie der versche noctilucine ; zij kan zelfs in 

 water even lang phosphoresceeren als in de lucht. In zuurstof is het licht 

 iets sterker; phipson heeft ook waargenomen dat de noctilucine meer licht 

 wanneer de wind zuid-west is , d. i. wanneer er veel ozon in de lucht is. 

 Het lichten houdt op wanneer de oxydatie geheel is voltooid. 



