BIJDRAGE TOT DE GESCHIEDENIS 

 DEK HAGELTHEOEIËN. 



DOOR 



Dr. S. R. J. VAN SCHEVICHAVEN. 



(Vervolg van blz. 13.) 



In 1844 verscheen de inauguraal-dissertatie van dh. wilhelm schwaab, 

 die de zaak grondig behandelde en eene theorie leverde, welke ge- 

 ruimen tijd als de alleen juiste is aangemerkt. Wij zijn daarom ver- 

 plicht haar ietwat uitvoerig te vermelden. Schwaab vat de zaak al- 

 dus op. 



De opstijgende luchtstroom, die veel waterdamp met zich voert, 

 zal , als hij eenigen tijd aanhoudt , eene drukkende hitte veroorzaken , 

 en de lucht, een slechte warmtegeleider als zij is, geheel verzadigen. 

 Dit geschiedt vooral bij steeds helderen hemel. Is de bovenlucht ver- 

 zadigd , dan ontstaan er , bij steeds voortgaanden toevoer van damp , 

 wolken. Hierdoor komt warmte vrij , die het onaangename gevoel ver- 

 oorzaakt , dat de mensch , gedurende de vorming eener onweersbui , 

 ondervindt. Schwaab verdedigt nu de stelling: er kan bij een onweer 

 geen hagel ontstaan, als niet een koude luchtstroom in de onweers- 

 wolken indringt. Dit indringen kan geschieden; 1° door het inzinken 

 van koude luchtlagen uit het bovengedeelte der atmosfeer; 2° door 

 een ijskouden luchtstroom , die uit noordelijke streken komt aanstor- 

 men, en reeds vóór de vorming der onweersbui zijne richting naar 

 dit punt verkregen had. Deze luchtstroom kan : hetzij zich boven de bui 

 uitbreiden , en daarin later neerzinken , óf door de wolk heenbreken , 

 óf eindelijk onder de wolk dóórstroomen , vooral als zijne richting reeds 

 eenigszins geneigd was ten opzichte van den horizon. 



Wanneer de bovenste luchtlagen , of de luchtstroom , die zich boven 

 de onweerswolk heeft uitgebreid, omlaag zinkt ^ ontstaat er in die wolk 



3 



