42 BIJDRAGE TOT DE GESCHIEDENIS DER HAGELTHEORIEN. 



vond , zydelings zich naar boven begeven , en zóó langs het ijs wrijven , 

 hetgeen zeer bevorderlijk is voor het vormen van de spitse punt. ^ Hij 

 gelooft, dat men bij grootere hagelsteenen inzonderheid letten moet 

 op het aan elkaar groeien der sneeuwvlokken en "Graupeln", gedu- 

 rende de voortbeweging en den val, waarbij hun nog los samenstel 

 doortrokken wordt met waterdamp , die bevriest en de vaste , radiale 

 structuur der hagelsteenen bewerkt. ^ 



Ofschoon scHWAAB en v. buch meenen te mogen aannemen , dat de 

 hagelsteenen nooit volkomen doorschijnend, maar steeds melkachtig 

 en dof zijn, zoo wordt er toch ook gesproken van steenen, die den 

 vorm hebben van planoconvexe lensen , met een kern in het midden , 

 die soms zóó doorschijnend zijn , dat zij , als men er door naar een voor- 

 werp ziet , dit vergrooten zonder afwijking van den vorm. Péron spreekt 

 nog van langwerpige steenen, die eene onregelmatige prismatische ge- 

 daante hebben ; adanson van zesvlakkige , zeer stompe pyramiden. 



De eerste , die ons een tal van nauwkeurige waarnemingen heeft ge- 

 geven, is Prof. HARTING. In het midden van de hagelkorrel heeft hij 

 altijd een witte, ondoorschijnende kern waargenomen, die bestaat uit 

 ijskristallen welke met Juchtblaasjes gemengd zijn, en eene doorsnede 

 heeft, van 1 — 2'"'". Daarop volgt eene dichtere, glasachtige ijsmassa, 

 die tegen het licht doorschijnend, bij opvallend licht grijsachtig is. 

 Dit gedeelte bestaat uit lagen, waarvan de meeste de kern niet ge- 

 heel omgeven en samengesteld zijn uit ronde en afgeplatte bolletjes; 

 die lagen zijn V4 — '/s"""'- ^i^- Tusschen die bolletjes merkt men vele 

 luchtbelletjes op; lagen met vele luchtbelletjes wisselen af met an- 

 dere, die er maar weinig vertoonen. Aan den buitenkant bevindt zich 

 een laag, die in maaksel overeenkomt met de kern, talrijke luchtbel- 

 letjes bevat en soms uit twee of drie afwisselend doorschijnende en 

 ondoorschijnende lagen bestaat ; deze buitenste laag ontbreekt soms geheel. 



In den jongsten tijd heeft reinsch eene mededeeling gedaan, die 

 zeker alle opmerkzaamheid verdient. Hij onderzocht onder het mikros- 

 koop verscheidene hagelkorrels , den Ssten Juni 1869 te Zweibrücken 

 gevallen, en bevond, dat alle korrels samengesteld waren uit even 

 groote bolletjes, die eene doorsnede hadden van 0,0544 tot 0,0724™'". 



' Delcros nam waar, dat deze steeneu bij hun val altijd de punt naar boven had- 

 den gekeerd. 



* Deze voorstelling herinnert ons aan anaximenes' meening. Zie boven. 



