50 BIJDRAGE TOT DE GESCHIEDENIS DER HAGELTHEOEIEN. 



Dit blijkt b.v. uit een stukje vau abich \ waarin liy eene korte beschrij- 

 ving geeft van twee hagelvallen in Russisch Georgië. Hy geeft de af- 

 beeldingen van twee hagelsteenen , die wij in Fig. 1 en 2 den lezer 

 mededeelen, en zegt, naar aanleiding daarvan: "persoonlijke waarne- 

 ming verzwakt meer of minder elke theorie omtrent de hagelvorming, 

 die men tot hiertoe gegeven heeft. Hoe toch zouden zulke kristallijne 

 opeenhoopingen , even regelmatig als die van de kalkspaath van den 

 Andreasberg , kunnen ontstaan , te midden van de hevige beroering , die 

 men algemeen meent bij de hagelvorming te moeten onderstellen ? Deze 

 opeenhoopingen moeten wel gedurende langen tijd vertoefd hebben te 

 midden van een medium van sterk afgekoelden waterdamp, vóórdat zij 

 op den grond vielen." De aanwezigheid van luchtbellen , de toestand 

 der daarin bevatte lucht, de zoo dikwijls waargenomen lagen der hagel- 

 korrels, het meer of minder bezet zijn met kleinere kristallen, de 

 vorm dier kristallen, de grootte, de temperatuur, dat alles kan licht, 

 en wel een helder licht verbreiden over het aanhangige vi'aagstuk, 



In den laatsten tijd hebben de mineralogen zich bezig gehouden met 

 het bestudeeren van hetgeen er plaats heeft, wanneer vloeistoffen den 

 kristalvorm aannemen. Het is vooral Prof. vogelsang uit Delft geweest, 

 die door zijne mikroskopische waarnemingen bij het kristalliseeren van 

 zwavel uit eene oplossing van dit lichaam in zwavelkoolstof bij aan- 

 wezigheid van canadabalsem, ons hoop heeft gegeven op vermeerdering 

 van onze kristallogenetische kennis. Zijne proeven zijn door e. weiss 



' De schrijver nam tijdens de hagelstormen van 27 Mei en 6 Juni 1869 verschil- 

 lende vormen van ijskristallen waar. Zoo voad hij afgeplatte hollen, sferische kristallijne 

 lichamen, bezet met ondoorschijnende kristallen, van de di'ie- en éénassige systemen. 

 De karakteristieke vorm van kalkspaath en van ijzer-peroxyde (oligiste) was de meest 

 voorkomende, vooral de scalenoeder, verbonden met rhombische vlakken. Verder zag hij 

 prisma's, verbonden met stompe rhomboeders, en tafelvormige kristallen. 



Met betrekking tot de medegedeelde figuren merkt 'abich op, dat het geschaduwd 

 gedeelte van het platte sferoïdale grondlichaam in het oorspronkelijke niet altijd on- 

 doorschijnend is De kring rondom het centrum alleen heeft een melkachtig voorko- 

 men , hetgeen wordt toegeschreven aan de ingesloten luchtbellen , zoo ook de kern 

 van de meeste andere; bij sommigen is de kern doorschijnend. Aan den breedsten rand 

 van het grondlichaam zitten de kristallen zei ven als parasiten vast, of liever ze zijn als 

 in eene opening geschoven, die door een begin van smelten kan zichtbaar gemaakt 

 worden (Zie a in fig. 1). De afbeelding vertoont de luchtbeUetjes nagenoeg in natuur- 

 lijke grootte, 



(Phil Mag., Dec. 1869, p. 440.) 



