DE OYERWINTERINGEN IN DE NOORDPOOL- 



GEWESTEN , 



Dr. A. T. R E I T S M A. 



Wanneer de strenge vorst in den winter de aardkorst tot ijzer ver- 

 hardt en onze wateren met een vasten vloer bedekt , dan vinden wij , 

 zelfs in onze gematigde gewesten , die konde niet zeer aangenaam en 

 trachten haar , door warme kleeding en door den kachel lustig te 

 doen snorren , zooveel in ons is , te verdrijven , of althans ons tegen 

 hare onaangename en in vele opzichten gevaarlijke aanraking te be- 

 schermen. Als de thermometer op het vriespunt , dat is op 32 Fahrenheit 

 staat , dan begint het voor ons gevoel koud te worden , en als wij 

 eens 20 graden vorst hebben en derhalve de thermometer op 12' staat , 

 dan noemen wij het al zeer koud , fijn koud , snerpend koud. Maar 

 als hg , zoo als in enkele jaren geschied is , tot 6 ja tot 8 graden be- 

 neden nul zinkt , en wij dus eene koude van 38 tot 40 graden hebben , 

 dan is het onuitstaanbaar koud. Wie dan geene dringende bezigheden 

 heeft , waagt zich buiten niet , maar blijft binnen , dicht bij den gloei- 

 jend gestookten kachel. Het ijsvermaak zelfs staat stil, want het is 

 immers niet om uit te staan. 



Zoo handelen wij zelfs in ons gematigd klimaat. Hier heerscht de 

 winter nooit met die gestrengheid, die hij in het hooge noorden doet 

 gevoelen^ Daar is zijn troon ; daar is hij de strenge despoot , voor wien 

 alles zwicht. De kwikzilver-thermometer kan daar niet meer zijne 

 diensten bewijzen; want het kwikzilver is reeds bij eene temperatuur 

 van — 40" tot een vast en smeedbaar metaal geworden. De minder zekere 



5 



