DE OVERWINTERINGEN IN DE NOORDPOOLGEWESTEN. 69 



maat toevertrouwden en daarbij nog met de grootste volharding, zoo 

 lang de door ziekte verzwakte hand de pen maar kon roeren , hun 

 dagboek bijhielden , waarin zij den wisselenden loop van het weder 

 en de temperatuur opteekenden. 



Maar er zijn toch ook gelukkige overwinteringen te noemen 

 en wel met name eene , van welke men dit het minst verwacht zou 

 hebben. In het jaar 1630 werden bij toeval acht matrozen van een 

 Engelschen walvischvaarder van hun schip gescheiden en moesten op 

 Spitsbergen onder 77 graad noorderbreedte overwinteren. Zij hadden 

 natuurlijk van het schip geene levensmiddelen medegenomen , en men 

 had alzoo moeten verwachten, dat zij den winter niet zouden over- 

 leven. Maar juist deze omstandigheid werd hun behoud ; want zij 

 werden nu gedwongen om op de jacht te gaan , ten einde hun levens- 

 onderhoud te zoeken. Zij waren gelukkig genoeg een voldoend getal 

 van rendieren en beeren te dooden , welke hun versch vleesch en warme 

 kleederen verschaften. Het versche vleesch in verband met de vele be- 

 weging in de frissche lucht — de beste voorwaarden van gezondheid 

 onder dit klimaat , — hielden hen sterk en gezond , en zoo werden zij 

 in Mei des volgenden jaars door hun vroeger schip weder gevonden 

 en naar huis gebracht, zonder gedurende den winter werkelijk ziek 

 geweest te zijn. 



Maar eene zoo gelukkige overwintering was, helaas! in dien tijd 

 eene uitzondering , en het was daarom geen wonder , dat men nog voor 

 ongeveer 50 jaren het voor den Europeaan niet mogelijk achtte den 

 winter zonder levensgevaar in de poolgewesten door te brengen. Heden 

 ten dage kan men alleszins zeggen , dat in den toenmaligen tijd , bij 

 de destijds bestaande uitrusting van levensmiddelen en kleeding, eene 

 overwintering zeker met levensgevaar verbonden was; maar dat zulks thans 

 niet meer gevaarlijk is , hebben de nieuwste reizen genoegzaam bewezen. 



Voor meer dan tweehonderd jaren gaf het denkbeeld van een noord- 

 westelijken doorgang ten noorden van Amerika van den Atlantischen 

 tot den Grooten oceaan , als handelsweg naar Oost-Indië en China , aan- 

 leiding tot eene reeks van engelsche ondernemingen, welke tot uaspo- 

 ring van de Hudson- en Baffin-baai en tot ontdekking van Lancaster-, 

 Smith- en Jones-Snnd en andere voerden. Maar zij bewezen te gelijk, 

 dat , als er al een noordwestelijke doortocht mocht bestaan , deze toch 

 voor het handelsverkeer ongeschikt was. Nadat derhalve cook op zijne 

 laatste reis in het jaar 1779 nog eene poging gedaan had om van 



