DE OVERWINTERINGEN IN DE NOOKDPOOLGEWESTEN. 77 



was gedwongen den tweeden winter bijna op dezelfde plaats door te 

 brengen , waar hij zich den eersten winter had opgehouden , en moest 

 nu besluiten voor de derde maal geheel in de nabijheid van zijne vroe- 

 gere winterkwartieren , in Victoria-Harbour , te overwinteren. Tegen 

 het einde van Mei 1832 moest hij het schip de Victoria verlaten en 

 zich op sleden zoeken te redden, waarbij hij zijne booten medenam. 

 Zij kwamen töt aan Fury-Beach en verder tot aan de Batty-baai. Bij 

 dezen terugtocht redde de voorzorg van Parry , om den voorraad van 

 de Fury aan land te brengen, de kleine schaar van den hongerdood. 

 Eoss werd, nadat hij tot aan Batty-baai was doorgedrongen , door den 

 winter verrast en gedwongen naar Fury-Beach terug te keeren , ten 

 einde zijn eigen leven en dat zijner manschappen te redden. Hier, in 

 een van planken gebouwde hut , die met ijsstukken belegd waren , ver- 

 schaften zij zich met hulp van goede kachels een betrekkelijk warm 

 en gezellig verblijf. 



In den volgenden zomer gelukte het eindelijk in de Barrow-straat 

 te geraken, en van daar zeilden zij in hunne booten verder en werden 

 bij den ingang van de Lancaster-sund door de Isabella opgenomen , 

 welk schip hun te hulp was gezonden. 



Wat den gezondheidstoestand betreft , moet men zeggen , dat deze in 

 de beide eerste winters zeer goed was. Ross verloor in den wiuter 

 van 1829 tot 1830 slechts een enkelen man , die eene longziekte , welke 

 hem reeds meermalen in het hospitaal gebracht had , verzweeg. Scheur- 

 buik vertoonde zich bij hem in het geheel niet. Het eerste geval dezer 

 ziekte kwam den 20 November 1830 , derhalve in het begin van den 

 tweeden winter voor , en twee mannen bezweken daaraan. 



Toen de expeditie eindelijk na 4 ',2 jaren naar Engeland terugkeerde, 

 was natuurlijk de manschap in een tamelijk vervallen toestand , en na 

 den terugkeer in Engeland stierf een van hen ten gevolge der doorge- 

 stane bezwaren. Men moet zich echter verwonderen, dat bij een zoo 

 langdurig verblijf niet nog meer dergelijke gevallen voorkwamen. 



Er had wederom een stilstand van 12 jaren plaats, in welken de 

 tochten tot ontdekking van den noordwestelijken doortocht rustten. Maar 

 hoe veel belangrijks er ook tot opheldering van het noordpoolgebied 

 van Noord- Amerika verricht was , zoo was er nog veel te doen , eer 

 men deze streken tot de eenigermate bekende kon rekenen. De vraag 

 naar de theoretische of practische mogelijkheid eens noordwestelijken 

 doortochts was nog onopgelost , en de regeering gaf eindelijk gehoor aan 



