78 DE OVERWINTERINGEN IN DE NOORÜPOOLGEWESTEN. 



de dringende voorstellen van den Secretaris der admiraliteit, Sir john 

 BARROW, en aan den algemeenen wensch , en bestemde de schepen Erebus 

 en Terror , die zoo even van den znidpooltocht onder Sir james claeke 

 ROSS waren teruggekeerd , tot eene nieuwe ontdekkingsreis naar de zoo 

 dikwijls reeds bezochte streken en droeg het opperbevel aan joen 



FRANKLIN Op. 



Het ongelukkig einde van dezen tocht is bekend. Hoevele twijfelingen 

 en onopgehelderde punten ook nog de geschiedenis van de laatste wan- 

 hopige poging om zich te redden bevat, zoo is toch uit het korte be- 

 richt , dat CROZiER en fitzjames op King-Williamland achterlieten en dat 

 door luitenant hobson , die de laatste der opzoekingsexpedities onder 

 Mc. CLINTOCK vergezelde , gevonden werd , zeer veel op te maken aan- 

 gaande het vroeger gedeelte der expeditie. 



Het gedeelte van het korte bericht , dat voor ons van bijzonder be- 

 lang is , heeft betrekking op het getal sterfgevallen en luidt aldus : 

 "25 April 1848. Sir john franklin died on the IV^ June 1847 and 

 "the total loss by deaths in the Expedition has been to this date 

 "9 officers and 15 men." Toen de expeditie in den zomer van 1845 

 uitzeilde, bestond de geheele bemanning ait 129 man, officieren en 

 manschappen, na aftrek van de 5 personen, die wegens ziekte uit de 

 Baffinbaai teruggezonden waren. De provianderiug was op drie jaren 

 berekend , maar een groot gedeelte daarvan was helaas ! door den 

 marine-leverancier goldner terug gehouden , die door het schandelijkste 

 bedrog zich een vermogen zocht te verwerven, terwijl hij de conserve- 

 bussen in plaats van met eetbare zaken , met geheel onbruikbaren afval 

 vulde. Hierdoor werd de proviand voor een aanzienlijk gedeelte ver- 

 minderd. Daar echter Sir john franklin uit de Bafiin-baai met volle 

 hoop schreef, dat hij des noods , terwijl hij door jagen zijn voor- 

 raad vernieuwde, vijf, ja zelfs zeven jaren dacht te kunnen volhou- 

 den , zoo mag men wel aannemen , dat de proviand , na aftrek van het 

 oneetbare , des noods voor drie jaren genoegzaam geweest zou zijn. 



De schepen werden in April 1848 verlaten, en men mag aannemen, 

 dat de nood destijds nog geen zeer hoogen graad had bereikt. Tot op 

 dat tijdstip is de expeditie zeker nauwelijks in slechter toestand ge- 

 weest , dan die van ross na hetzelfde tgdsverloop , en het ons tot dien tijd 

 toe vermelde aantal van sterfgevallen , hoe aanzienlijk het ook zgn 

 moge , is toch geenszins zeer verrassend , te meer als men bedenkt , 

 dat drie van deze reeds in den eersten winter van 1845 tot 1846 op 



