EENE NIEUWE VERKLARING VAN HET NOORDERLICHT? 103 



gemaakte bedenkingen, namelijk die van de afwezigheid der elektrische 

 werkingen bij het noorderlicht , en van het ontbreken van directe 

 lichtverschijnselen, enkel ten gevolge van het magnetisme. 



Welke is dan nu de verklaring, die door Dr. wolfert voorgeslagen 

 wordt? In de plaats der bovenbesprokene hypothesen stelt hij eene 

 geheel andere, en wel eene optische theorie. Hij begint met het ver- 

 schijnsel te vergelijken bij het maanlicht; en noemt het even als dit, 

 teruggekaatst zonlicht, doch in dit geval weerkaatst door de aarde 

 zelf en haar dampkring, namelijk door de ijsmassaas der poolstreken 

 en het tusschen deze en de plaats van waarneming gelegene deel van 

 de atmosfeer. Hij vergelekt daarom ook het noorderlicht met het be- 

 kende zodiakaal-licht, dat volgens zijne meening ook in niets anders 

 bestaat, dan in een op overeenkomstige wijze gevormd diffuus beeld 

 der zon. (Hier is alzoo een soort van omgekeerde overeenkomst met 

 de oudere noorderlichts-theorie van de mairan, die de oorzaak zocht 

 in de atmosfeer der zon , aan welke ook door velen het zodiakaal- 

 licht werd toegeschreven.) De ijsmassaas , waardoor het directe zon- 

 licht in schuine richting werd teruggekaatst naar de bewolkte lucht- 

 lagen , als naar een hollen spiegel , zouden zich voor de door ons ge- 

 ziene noorderlichten moeten bevinden in de omstreken van Melville 

 Eiland en Barrow's straat. 



De genoemde schrijver tracht zijne theorie te gronden op eeuige 

 wetten van de terugkaatsing des lichts , en wel voornamelijk op deze 

 drie: 1" liggen de invallende en de teruggekaatste straal, die steeds 

 gelijke hoeken maken met de loodlijn op het spiegelende oppervlak, 

 altijd in een zelfde plat vlak. Hieruit volgt, dat slechts dan de zon- 

 nestralen in groote hoeveelheid door de ijsvlakte en vervolgens door 

 den dampkring naar eene bepaalde richting kunnen teruggekaatst wor- 

 den , als deze richting en de zon zich bevinden in een vlak , dat 

 loodrecht staat op de ijsvlakte. Hieruit zou dan , in verband met de 

 bedoelde theorie, terstond blijken, dat wij de noorderlichten steeds 

 moeten zien in de richting, waar zich de zon alsdan beneden den 

 noordelijken horizon bevindt. 2" Men weet dat de intensiteit van 

 het (diffuus) teruggeworpen licht met de oneffenheid der terugkaat- 

 sende oppervlakte aangroeit. Dit zou de gi'oote sterkte van het 

 noorderlicht verklaren, in verband met de oneffenheid der ijsvlakte. 

 3" Evenzoo neemt de hoeveelheid teruggekaatst licht toe met den 

 invalshoek. Bij de zeer schuine richting der opvallende zonnestra- 



