106 EENE NIEUWE VERKLARING VAN HET NOORDERLICHT? 



vertoonen , en wel in zoodanige volgorde , dat men van boven af had : 

 rood, oranje, geel, groen, blauw; terwijl de lichtboog naar beneden 

 in staalblauw zou overgaan , en het "donker segment" eigenlijk violet 

 en \utraviolet zou zgn. De ietwat vreemde en raadselachtige beschrij- 

 ving der wijze, waarop deze breking plaats zoude hebben, laten wij 

 voor rekening van den schrijver , evenals bv. zijne voorstelling van den 

 invloed der aard-afplatting , en van de wijze , waarop de wolklagen 

 des dampkrings als holle spiegel zouden werken. Intusschen hebben 

 wij moeite om ons een begrip te vormen der mogelijkheid van het tot 

 stand komen eener zoodanige breking. Doch er is meer. Volgens de 

 bovenvermelde theorie zou in den dampkring de terugkaatsing slechts 

 éénmaal plaats hebben. Dit nu is wegens de te geringe hoogte der 

 atmosfeer, en den grooten afstand, waarop de noorderlichten gezien 

 worden, bepaald onmogelijk. En bij meermalige herhaling alzoo der 

 onregelmatige weerkaatsing, zou bezwaarlijk het beeld bijeen en be- 

 waard kunnen blijven. Bovendien worden de groene en blauwe kleu- 

 ren slechts zelden waargenomen, terwijl het staalblauw en violet ner- 

 gens anders , dan in de fantasie schijnen te bestaan. 



De enkele malen , dat men blauw en groen heeft gezien , zijn ze wellicht 

 te verklaren als subjectieve kleuren, (tengevolge van 't contrast met 

 het levendige rood en rood-oranje) , — of misschien door plaatselijke 

 en gedeeltelijke breking van het licht in de ijsnaaldjes der wolken. De 

 beschouwing van het noorderlicht als een zonnespectrum komt ons 

 derhalve als meer avontuurlijk dan gegrond voor. 



Wanneer wij daarom ons thans wederom bepalen tot de eerst voor- 

 gestelde terugkaatsings-theorie zonder meer, dan moeten wij herinne- 

 ren aan de zoo even gemaakte opmerking, dat die theorie onbestaan- 

 baar is , zoolang zij de terugkaatsing in den dampkring slechts eenmaal 

 laat geschieden. Toch schijnt ons eene zoodanige optische theorie niet 

 onmogelijk of geheel verwerpelijk, indien men de weerkaatsing slechts 

 meermalen herhaald zich denkt , en wel door de verschillende , op som- 

 mige tijden werkelijk aanwezige wolkenlagen. Daar alsdan de eindelijke 

 terugkaatsing veel minder rechtstreeksch is , vervalt dan ook de noodza- 

 kelijkheid der boven (blz. 104) opgenoemde gevolgtrekkingen, die door 

 de ervaring geenszins bevestigd worden. 



Meer dan aan het poolgs , zouden wij alzoo de hoofdrol bij de terug- 

 kaatsing liever willen toekennen aan de wolken in het gedeelte van 

 den dampkring, dat tusschen de langs het aardoppervlak strijkende 



