IETS OVEll BESMETTELIJKE ZIEKTEN. 141 



en revaccinatie zooveel mogelijk bevorderd worden, en, wil men die 

 al niet voor iedereen zouder onderscheid verpligt stellen , dan zal toch 

 ten minste: 



de gelegenheid tot kostelooze inenting en herinenting overal , voor 

 ieder, en dikwyls moeten worden opengesteld, en 



aan geen onderwijzers , onderwijzeressen en leerlingen , die niet zijn 

 gevaccineerd of niet aan de pokken geleden hebben , toegestaan moeten 

 worden de scholen te bezoeken. 



De invoering en handhaving dier maatregelen liggen natuurlijk 

 boven het bereik van bijzondere personen. Ieder individu moge 

 voor zich zelven zich zooveel doenlijk er naar schikken — 't geen ook 

 te raden is , — anderen er toe te noodzaken , ligt niet in zijne 

 magt. Intusschen worden zij door het algemeen belang geëischt. 

 Hier heeft men dus het geval , waarin de individuen , op zich zel- 

 ven of in gemeenschap met elkander, niet by magte zijn zich 

 en het algemeen voor nadeel te behoeden, — en in zoodanig ge- 

 val moet van hooger hand tusschen beiden worden getreden. "Dus 

 moeten die maatregelen krachtens plaatselijke verordeningen worden 

 bevolen en in 't werk gesteld ?" Maar dan is aan iedere gemeente 

 overgelaten om al of niet zulk eene verordening vast te stellen, en 

 om in die verordening zooveel of zoo weinig op te nemen als zij ver- 

 kiest. Stel nu , dat eene gemeente eene uitmuntende verordening 

 maakt , en eene naburige niet , — dan loopt de eerste toch ge- 

 vaar om door de laatste besmet te worden , evenals de pogingen van 

 een individu, om zich voor besmetting te vrijwaren, verijdeld kunnen 

 worden door de zorgeloosheid en onwilligheid van -zijn buurman. Hier 

 is dus het geval, dat eene gemeente buiten magt is zich voor schade 

 te hoeden , en waarbij de Staat tusschenbeiden moet treden met 

 eene Wet. 



"Maar, zoo voortgaande, kunnen wij ook zeggen: de eene Staat 

 kan den anderen aansteken. Wie moet /«er tusschenbeide treden?" 



De gezamenlijke Staten langs den weg van eene algemeene inter- 

 nationale conventie. Zóó ver zijn we echter nog niet. Maar dat het er 

 toe komen moet en zal , is zeker. Inmiddels is eene plaatselijke ver- 

 ordening, hoe onvoldoende ook, beter dan geheel niets, en eene wet 

 veel beter en meer afdoende dan alle provinciale en plaatselijke ver- 

 ordeningen. 



En zulk eene wet bezitten wij thans; het is de Wet van 4 Deccm- 



