196 HALLUCINATIEN EN VERWANTE VERSCHIJNSELEN. 



Ik heb gedurende mijn leven helaas zoo menigeen , en daaronder 

 sommige der uitstekendsten , zien bezwijken onder den aanval des vrees- 

 selijksten vijands dien de arme menschheid heeft , de waanzinnigheid. 



Het was vooral de herinnering aan hen , en tevens aan menig gesprek 

 over dit onderwerp met mijnen overledenen vriend schroeder van 

 DER KOLK , die mij de pen in de hand gaf. Moge ik haar ditmaal niet 

 geheel te vergeefs gevoerd hebben. 



BLIJK VAN OVERLEG BIJ EEN PAARD. 



Een onzer hoofd-ofl&cieren had zijn paard geplaatst in eene zoogenaamde 

 boxe, waarin het dier zich vrijelijk kon bewegen en steeds vanlegstroo 

 was voorzien. Het was gewoon des middags juist ten 12 uur haver 

 te bekomen , maar in de warme zomerdagen viel de oppasser wel eens , 

 naast de boxe , op een bos hooi of stroo , in slaap , waardoor het paard 

 zijn rantsoen dan te laat bekwam. De oppasser had opgemerkt, dat 

 hij , bij het ontwaken , wel eens geheel bedekt was met stroo, dat reeds 

 tot paillasse had gediend , zonder zich rekenschap te kunnen geven hoe 

 dit was gekomen. Eens opende hij de oogen, zonder terstond op te staan , 

 en zag toen het hoofd van het paard , over de schutting der boxe , 

 boven zich; het dier had den mond gevuld met stroo en liet dat op 

 hem nedervallen. De oppasser hield zich stil en het paard herhaalde 

 zijne handeling twee of drie malen tot het zijne haver bekwam. Later 

 is het , op la^ van zijn meester , meermalen op de proef gesteld , maar 

 het liet zijn oppasser steeds ongemoeid liggen , wanneer deze slechts 

 niet verzuimde te zijner tijd de krib of ruif te vullen. 



Groningen, 5 April 1873. Weitzel. 



I 



