OVER DE OUDE BEGRAAFPLAATSEN IN DRENTHE. 201 



ruw en vormloos zijn; vaak hellen zij ook eenigzins binnenwaarts 

 over. De deksteenen zgn meest altijd aan de boven- en zij-vlakken 

 ruw en oneffen , of afgerond , soms op eene wgze , die kussen vormig 

 kan genoemd worden. De ondervlakte daarentegen is doorgaans vlak , 

 niet zelden zóó vlak en effen, dat men de gedachte niet van zich 

 afweren kan dat zij eenigermate bearbeid zijn. Enkele deksteenen , 

 zooals die van een der hunebedden te Buinen (zie fig. 7) , zijn zoowel 

 van boven als van onderen vlak. 



De beide rijen zijsteenen laten doorgaans, zoo niet altijd, aan het 

 eene einde eene grootere ruimte tusschen zich, dan aan het andere, 

 en loopen dus niet evenwijdig. Indien de richting van het hunebed 

 O. W. is , vindt men steeds de grootste tusschenruimte aan het wes- 

 telijke uiteinde , — in andere gevallen toch altijd aan dat uiteinde , 

 dat 't meest westelyk gelegen is. Daar is dan ook het hunebed steeds 

 het breedst en vindt men de grootste deksteenen. 



Het aantal der deksteenen en zijsteenen verschilt aanmerkelijk. Het 

 grootste aantal zijsteenen bezit het groote hunebed te Borger, te 

 weten 25 ; dat der deksteenen bedraagt bij dit en eenige andere hun- 

 nebedden 10. De kleinste hunnebedden hebben slechts twee zijsteenen 

 met één deksteen (een hunebed te Exlo, gemeente Odoorn, en een 

 ander te Drouwen, gemeente Borger,) of vier zijsteenen en twee dek- 

 steenen (Annen, gemeente Anlo). 



De onderste, platte vlakte der deksteenen is gemiddeld 1 meter 

 boven den grond, vaak minder; de breedte tusschen de twee rijen 

 zijsteenen bedraagt , gelijk ik reeds zeide , van 1 tot 2 a 3 meters. De 

 tusschenruimten tusschen de sluitsteenen van iedere zijde is verschil- 

 lend , — doorgaans , gelijk janssen opmerkt , zoo groot , dat er een 

 volwassen mensch tusschen door kan kruipen. 



De steenen zijn van denzelfden aard als die, welke men in Drenthe 

 als "veldsteenen" overal in den bodem aantreft , — meest van grof- 

 of fijn-korrelige graniet. De kleur is meestal grijs , soms ook rood. — 

 In sommige dier steenen zijn kleine kuiltjes geboord. Dit ziet men o. a 

 bij een hunebed op 400 schreden afstand van Emmen , waar men in 

 een der steenen drie langwerpige kuiltjes vindt , ter diepte van 1 cen- 

 timeter, die in eene regte lijn op 2 a 3 centim. afstand van elkander 

 gelegen zijn. Dergelijke kuiltjes ziet men ook in de steenen van som- 

 mige Duitsche hunebedden. 



Minstens twee vijfden der Drentsche hunebedden liggen in eene ver- 



