224 OVER DE OUDE BEGRAAFPLAATSEN IN DRENTHE. 



zulke heuvels vindt of dat ze er vroeger waren '. In andere graafschap- 

 pen geeft men er weer andere namen aan; de meest algemeen gebrui- 

 kelijke is harron (Anglos. heorh , beorg , of bearw.) 



De vorm en inhoud der Engelsche tumuli schijnen, naar de be- 

 schrijvingen te oordeelen, in 't algemeen met die der onzen overeen 

 te komen. Ik maak dus alleen op een paar punten van verschil op- 

 merkzaam. Vooreerst vindt men in sommige geheele geraamten , meest 

 op eene zijde liggende, doorgaans op de linker, met voorovergebogen 

 hoofd, de knieën naar de borst en de hielen naar de dijen opgetrok- 

 ken , terwijl de ellebogen tegen de dijen rusten en de handen op de hoogte 

 van het aangezicht gebracht zijn(fig. 16). Soms vindt men het geraamte 

 van een kind in de armen der moeder. Enkele malen vond men het 

 lijk op den rug uitgestrekt, elders ook in zittende houding. In de 

 meeste gevallen echter verbrandden de stichters der Engelsche tumuli 



Fis. 16. 



Cisti in een tumulus te Hitter Nill (Derbysh.) 



de lijken en werden de beenderen , al of niet in urnen gesloten , in 

 de tumuli bijgezet. 2". Somtijds zijn de geraamten of urnen geplaatst 



^ Wright 1. 1. pag. 49 en 406. Jewitt 1. 1. pag, 4, De laatste geeft op dat in Der- 

 byshire alleen omstreeks 200 plaatsnamen op low eindigen, en in de aan dat graafscliap 

 grenzende gedeelten van Staffordshire omtrent 1 00 , waar tumali gevonden zijn. Het Anglo- 

 Saxisch Hlatv, Engelsch Loio, aau de Schotschc grenzen Laio , is in plaatsnamen een 

 suffix, dat een heuvel of hoogen grond aanduidt. Is, tayloe, Words and Places. 

 London and Cambridge , 1865, pag. 212 en 477. — Ik twijfel niet, of onze uitgang 

 van plaatsnamen op lo, juist op den hoogen en gol venden bodem van ons land 't meest, 

 zoo niot uitsluitend te vinden , hangt hiermede samen. 



