230 OVEK DE OUDE BEGRAAFPLAATSEN IN DRENTHE. 



miskend werd, o. a. in Frankrijk. In de eerste helft van deze eeuw 

 nog meldde een fransch schy ver aangaande twee dicht aan een liggende 

 dolmens , van de soort , die gewoonlyk dubbele dolmen genoemd wordt , 

 dat hij niet twijfelde of de grootste der twee was bestemd geweest 

 voor het slachtoffer, de kleinste daarentegen voor den priester ^ Het 

 denkbeeld , dat de hunebedden altaren waren , heeft trouwens zeer lang 

 geheerscht , en men is zelfs zoo ver gegaan , dat men aan de kleine 

 kuiltjes , die men op enkele steenen vindt , de bestemming toeschreef 

 om het bloed der slagtoffers op te vangen. Het komt mij voor, dat 

 deze meening wel 't eerst gegrond zal zijn geweest op die, wel soms 

 hooge, maar betrekkelijk kleine hunebedden, die men b. v. veel in 

 Bretagne aantreft , en die eenvoudig bestaan uit éen deksteen , gedragen 

 door twee , drie of vier zij steenen. Wat echter de grootere betreft , 

 behalve dat, gelgk wij zagen, hunne ware bestemming genoegzaam 

 blijkt uit de daarin gevonden beenderen en grafurnen, in Engeland 

 zelfs geheele geraamten , zoo heeft hun vorm niets van eon altaar , 

 en zijn zg daartoe dan ook wegens hunne ongelijke , gewelfde en ruwe 

 bovenvlakte niet wel bruikbaar ^. Het bovenvlak der deksteenen is 

 in den regel bol, ruw en ongelijk; de benedenvlakte daarentegen 

 vlak. Vele zijsteenen zijn ook van buiten ruw, maar aan de binnen- 

 zijde effen en vlak. Kan men nu veronderstellen dat iemand, een al- 

 taar willende bouwen om daarop te offeren, de deksteenen met de 

 platte vlakte naar beneden en met de ruwe naar boven zal gelegd 

 hebben ? 



Maar zouden de hunebedden geene woningen kunnen geweest zijn? 

 Ik herinner mij deze gissing ergens te hebben gelezen. Maar, behalve 

 dat alweder hetgeen men in de hunebedden gevonden heeft, deze 

 meening in den weg staat, tot woningen zijn de hunebedden nog 

 onbruikbaarder dan tot altaren. Zij zijn daarvoor niet diep en niet 

 ruim genoeg, gelijk acker stratingh heeft aangemerkt ". Men moet 

 hierbij niet uitsluitend het oog houden op de zeer groote hunebedden, 

 zooals dat te Borger, maar op de kleinere, die wel nooit tot woning 

 hebben kunnen dienen, en toch van denzelfden vorm en dezelfde in- 

 rigting zijn als de groote. Ook vindt men in geen hunebed, gelijk 



* WRIGHT, l. 1. pag. 53. 

 ^ KEYSLER, 1. 1. pag. 46. 



' 1. 1. bladz. 62 iu de noot. 



