232 OVER DE OUDE BEGRAAFPLAATSEN IN DRENTHE. 



de oude Saxen en de Boructai'iërs '. Ook in de oude sagen , die op 

 den grijzen voortijd van het Noorden terugwijzen , wordt van een Hune- 

 land en een Hunenvolk gesproken. Dat echter de Hunen van beda en 

 der sagen de hunebedden zouden gesticht hebben, kan niet worden 

 aangenomen. Want dan zoude dat volk geheel Noord-Duitschland , van 

 ons land af tot in Pommeren , hebben moeten bewonen ; daar toch 

 vindt men overal die monumenten en worden ze hunebedden of hune- 

 graveu geheeten. Maar van zulk een groot Hunenvolk is niets bekend , 

 hetgeen toch het geval had moeten zijn. 



Sommigen hebben 't dan ook beter gevonden om het woord hun e 

 niet van een volk afteleiden, maar naar eene andere beteekenis te zoe- 

 ken, en hebben gemeend die beteekenis te vinden in het Nederduitsch 

 heune, hene of henne, dat een doode zou beteekenen. Van daar 

 henekleed voor doodskleed, heunbürgin in Saxen voor lijkbe- 

 waarster. Hunebed of hunengraf zou dan doodengraf zijn ^ Die 

 meening wordt echter door geen oudheidkundige meer gedeeld. 



Andere gissingen daarlatende, zal ik nu het thans bij ethnologen 

 en oudheidkundigen vrij algemeen aangenomen gevoelen uiteenzetten. 



Alles duidt er op dat de Grermaansche volksstammen uit het Oosten, 

 en wel uit Midden-Azië, naar Europa gekomen zijn \ Maar van waar 

 ze ook oorspronkelijk waren , — toen zij aankwamen in de landen , die 

 zy sedert bewoond hebben , vonden zij die niet onbewoond. Integendeel , 

 zij vonden daar menschen, — maar menschen van een ander slag dan 

 zij zei ven, eene andere taal sprekende en van andere gewoonten en 

 zeden. Met deze oorspronkelijke bewoners moesten zij den kamp wagen 

 om het bezit van het land ; zij waagden dien , en het gevolg was dat 

 zij meester bleven. Maar die kamp was , althans in vele streken , zwaar 

 en langdurig geweest; ook toen de overwinning zich beslissend voor 

 de Germaansche aanvallers verklaard had , en deze zich voor goed in het 

 overwonnen land hadden gevestigd, leden zij nog lang veel last van 

 de overblijfselen van de oorspronkelijke bevolking, die zich in berg- 

 streken of in ontoegankelijke bosschen en moerassen hadden terugge- 



' Sist. ecclesiast. L. V, cap, 10. Sunt autem Fresones , Rugini , Danai, Hunni, 

 antiqui Saxones, Boructarii. 



2 Cf. KEYSLER 1. 1. pag. 103, KLEMM 1.1. S. 102, doch ook reeds nunningh, gelijk 

 wij vroeger aaumerkten. 



' Ariërs, Duil-chers en Nederlanders, in dit Album voor 1871. 



