OVER DE OUDE BEGllAAFPLAATSEN IN DRENTHE. 239 



voeriger is echter de wijze , waarop men in den ouden tijd de hune- 

 bedden heeft gebouwd, behandeld door den in 1863 overleden koning 

 van Denemarken , frederik vii , in eene voorlezing , door hem gehou- 

 den in de jaarlyksche vergadering van het Koninklijk genootschap van 

 Noordsche Oudheidkundigen, op den 29"^ Mei 1857 '. Naar aanleiding 

 van deze voordracht, doch zonder mij in de bijzonderheden strikt aan 

 deze te binden, zal ik de wijze, waarop naar alle waarschijnlijkheid 

 de hunebedden gebouwd zijn , kortelijk beschrijven. 



Gewoonlijk stelt men zich voor, dat de steenen, waaruit de hune- 

 bedden zijn samengesteld , geheel geene bewerking hebben ondergaan. 

 Ik heb echter reeds bij mijne algemeene beschrijving der hunebedden 

 opgemerkt, dat de benedenvlakte der deksteenen en vaak ook de bin- 

 nenkant der zijsteenen zoo gelijkmatig vlak en effen zijn, dat men de 

 gedachte aan bewerking door meuschenhanden niet van zich kan afwe- 

 ren. Ook bij de Noordsche is dit het geval; de binnenwanden en de 

 zoldering zijn steeds zoo vlak, als men, zegt de vorstelijke oudheid- 

 kundige, in 't geheel niet of slechts bij zeldzame uitzondering bij de 

 ruwe steenen op de velden of aan de kusten aantreft. Ook de steenen 

 van de grafkamers te Eext en te Emmen zijn zoo vlak, dat hier wel 

 aan bewerking niet te twijfelen valt. Maar hoe hebben stammen , die het 

 gebruik van metalen werktuigen niet kenden , dit kunnen doen ? Koning 

 FREDERIK wijst hier terecht er op , dat juist die stammen er zich op moeten 

 toegelegd hebben om meester te worden over den steen, die hun tot 

 zooveel einden moest dienen. En inderdaad hebben zij het daarin ver 

 gebracht; niet licht toch zal iemand in den tegenwoordigeri tijd met 

 geen andere dan de middelen , die aan de wilden van Europa ten dien- 

 ste stonden , zoodanige pijlspitsen , bijlen en celten" vervaardigen , als 

 zij hebben gemaakt. Dezelfde oudheidkundige wijst hier op de door 

 ondervinding verkregene vaardigheid der hedendaagsche steenkloppers en 

 der metselaars in de dorpen van die landen , waar men nog veel veldsteen 

 tot bouwen gebruikt , ten aanzien van het bepalen der richting , waarin 

 zich die steen 't gemakkelijkst splijten laat , — eene vaardigheid , die 

 sommigen onzer wellicht eeuige jaren geleden met mij hebben bewon- 

 derd bij zekeren duitschen ^^ Steinschlager''' , die met zijne vuist de 

 hardste keien aan stuk sloeg, en die mij verzekerde dat, hoe groot 



^ Deze voorlezing, uit het Deensch in het Nederlandsch vertaald door Jhr. M. de 

 HAAN HETTEMA, is tc vindcn in de Nieuwe Frlesche J'^olks- Almanak voor 1864. 



