TOGTEN DER ALEN; 



H. C. VAN HALL. 



Men weet, dat de aal of paling bij afwisseling in zont en zoet wa- 

 ter leeft , en dat daaruit verklaarbaar is de geweldige hoeveelheid dezer 

 visschen, die van tijd tot tijd aan de zeesluizen in het Noorden van 

 ons land gevangen wordt. Even als de zalm , begeeft hij zich 's win- 

 ters naar zeeën, in het voorjaar weder naar de rivieren, maar deze 

 togten worden niet door alle alen gedaan; want het schijnt ontwij- 

 felbaar, dat velen het geheele jaar door in zoet water blijven. Noord- 

 sche , Fransche en Engelsche waarnemers hebben echter de jonge alen 

 in het voorjaar in groote scharen in de monden der rivieren zien op- 

 klimmen , ook bij dag , wanneer de volwassene alen , gelijk bekend is , 

 zich schuil houden. 



Een merkwaardig voorbeeld van zoodanigeu togt trok onlangs mijne 

 aandacht, en ik rekende het niet onbelangrijk, dit aan de lezers van 

 het Album mede te deelen. In het Journal de la ferme namelijk van 

 joiGNEAUX 1866, p. 348 — 344, deelt tesster het volgende mede: 



Op 24, 25 en 26 April 1866 zag hij eene zeer groote schaar nog zeer 

 jonge alen langs de stad Elboeuf trekken. De dikte van dit waterleger be- 

 droeg ongeveer 20 centimeters , de breedte 4 — 5 meters , een aantal kilo- 

 meters zich uitstrekkende langs den linkeroever der Seine. Het is niet 

 na te gaan, hoevele milliarden dezer vischjes den togt mede maakten; 

 maar het zij genoeg te zeggen , dat , als men met de beide bijeengevoegde 

 handen eene holte maakte , en deze in het water stak , men een honderd- 

 tal aaltjes ophaalde, lang 5—8 centimeters en 1 — 2 millimeters dik. 



Daar, waar een klein water, VOison genaamd, zich in de rivier uit- 

 stort, scheidde zich een arm van het groote leger af en klom dit 

 riviertje op. Dit water is eigentlijk niet veel meer dan een beek, die 

 zeer onregelmatig is , dan eens zeer breed , dan weder tusschen zijne 

 vernaauwde oevers besloten, met snelheid stroomende over eene bed- 



