246 ' TOGTEN DER ALEN. 



ding van kittelsteencn , soms maar weinige centimeters diep. Waar zulk 

 eene verhindering voorkwam , drong de menigte zich over elkander heen 

 om den stroom opwaarts te komen, of kroop over de oevers om hare 

 roeping te volgen. Waar het beletsel bijna onoverkomelijk was , werden 

 de diertjes als door een soort van woede aangegrepen , rolden op elkan- 

 der en vlochten zich in een digt weefsel in ronde ballen ineen. Tes- 

 SIEK zag zulke ophoopingen , groot als een vuist , en waarvan men het 

 begin of het einde niet kon onderscheiden. Hij volgde die zijdelingsche 

 kolonne het riviertje opwaarts tot aan een stuw (barrage) , 50 centi- 

 meters hoog, op een afstand van 3 kilometers van de uitmonding in 

 de Seine. Men zou denken , dat de togt hierdoor afgebroken werd ; maar 

 dit was geenzins het geval. Hij zelf, en eenige personen met hem, 

 zagen de aaltjes' overal tegen de loodregte en gave wanden van de 

 stuw opklimmen, en als zij door het over de stuw heen stroomend 

 water teruggedreven werden , begonnen zij den togt weder met moed 

 op nieuw. De eigenaar van de stuw heeft de aaltjes daar bg duizenden 

 verzameld, om er zijne vijvers mede te bevolken; maar de levende 

 massa was onuitputbaar. Een kilometer meer naar boven staat een 

 door het water bewogen graanmolen, waarvan het bovenpand (het 

 kanaal van instrooming) 1 '/j meter hooger is dan de vloer , waarop 

 het water uitstroomt. De aaltjes klommen overal tegen de wanden op 

 en bereikten werkelijk het bovenste deel van het water. Verder heeft 

 de schrijver dezen merkwaardigen togt niet vervolgd; maar het schijnt 

 zeker, dat de alen zich vandaar hooger op verspreid hebben, en alle 

 de bovengelegen wateren hebben helpen bevolken. 



Al opklimmende verloor dit zonderling leger een gedeelte zijner vol- 

 gelingen, meest door zich in de zijtakken der rivier te verspreiden, 

 maar ook gedeeltelijk doordat er eenigen onderweg verloren gingen. 

 De breedte van de opklimmende massa, welke bij Elboeuf 4 — 5 meters 

 bedroeg, was acht- of tienmaal breeder in den mond der Seine, digt 

 aan zee. Bij elke rivier of beek , die in de hoofdrivier uitliep , scheid- 

 den zich als het ware smallere linten van het hoofdleger af. In de 

 rivier Bapaume , een weinig beneden Rouaan , was de toevloed der naar 

 boven zwemmenden zoo groot , en de jonge alen hechtten zich zoo vast 

 aan alle de palen der schotdeuren bij de fabrieken , dat men die deu- 

 ren niet goed sluiten kon, als men niet vooraf de vischjes van de 

 deurpalen had afgekrabd. 



