DE HULST; 



DOOE 



H. C. VAN HALL. 



Deze welbekende heester onzer tuinen valt zeer in het oog door 

 zijne gedoomde, altoos groene bladen en de talrijke verscheidenheden, 

 welke daarvan voorkomen. Men heeft er met gaafrandige bladen , even- 

 als de laurier, maar in een doorn aan den top uitloopende '; men 

 heeft er met ook boven op het blad gedoomde bladen; men heeft ze 

 goudbont, zilverbont enz. enz. De kleine witte bloemen vallen niet 

 zeer in het oog. Zooveel te meer de fraaie roode bessen, die veel heb- 

 ben van die der Aucuhas of het kievitshlad^ welke eerst in den laat- 

 sten tijd bij ons bekend geworden zyn. De zaden zijn wel eens in 

 plaats van koffij gebruikt , en geroost , hebben zij werkelijk daarmede 

 veel overeenkomst ^; doch de groene vruchten zijn eenigzins purgee- 

 rend. Sommigen houden ook de rijpe bessen voor schadelyk. Die bes- 

 sen komen echter niet zoo algemeen voor , dat men veel in verzoeking 

 komt , ze te gebruiken. 



Men vindt den hulst op de zandgronden in hét oosten van ons land , 

 vooral in Drenthe en Gelderland, vrij veel; maar altoos slechts als 

 heester. In Frankrijk echter ziet men , volgens het aangehaald Journal, 

 in de groote bosschen in het midden en het Noordwesten van dat land , 

 zooals in Normandije , hooge boomen van dit gewas , dat daar werke- 

 lijk als timmerhout {bois de charpente) gebruikt wordt. Het hout is 

 zeer vast en taai , wit in het spint en bruin in het hart , en wordt 

 zelfs door het bukshout (het zoogenaamd palmhout) in vastheid niet 

 overtroffen. Men vergelijkt het met het pokhout van tropisch Amerika. 



' Deze komt ook wel in het wild voor. Men vindt soms op een en denzelfden stam 

 gewone en gaafrandige bladen. 



' Journal de la ferme 1866, 2, p. 740, 



