OVER DE EENDEN. 261 



Naar veler gevoelen worden onder de smeenken echter meer woer- 

 den dan eenden gevonden. In het begin van den paartijd heeft dikwijls 

 een wijfje , zelfs een tiental mannelijke aanbidders , die zich allen om 

 het wijfje om haar liefde te bewijzen, scharen. Ook in de zee-eenden- 

 kooi te Zoutkamp worden des voorjaars bijna geen anderen dan woer- 

 den gevangen. Men schijnt volgens het gevoelen van sommigen aan 

 veelmannerij te moeten denken , of aan het coelibaat van een groot 

 getal mannetjes. Ik geloof echter dat soms in het begin van den paar- 

 tijd nu eens het eene dan het andere wgfje vele aanbidders telt, en 

 wel ongeveer half Februari als het water open is , dus tusschen den 

 tijd dat er nog koppels bestaan , en dat deze zich in paren willen ont- 

 binden, en dat de vrijerij ophoudt en zij in ernst paren kort voor 

 den legtijd, wanneer het mannetje zich met één wijfje vergenoegt. Die 

 tijd valt echter in deze streken niet in. 



Bij de smeenken is vooral bij de woerden keuze optemerken. Hoe 

 schooner het wijfje is , dat is hoe gladder hare vederen zijn , hoe meer 

 vrijers zij telt. Bij de kooismeenken valt dit duidelijk in het oog. De 

 wilde woerden vechten dikwijls om een kooiwijfje; wie den strijd wint, 

 neemt zij als vasten vrijer aan. Wordt deze woerd in de pijp van de 

 eendekooi gevangen, dan heeft zij onverwijld een anderen woerd als 

 hoofdvrijer terug. Maar zoo zij eenige keeren haar beminde verliest, 

 dan komt zij in eene treurige stemming. Zij is niet vroolijk , niet leven- 

 dig meer; al wat haar omringt heeft voor haar zyne aantrekkelijkheid 

 verloren. Zij duikt, als of zij ziek is, weg in hare vederen. 



De grootte der koppels , als zij zich op het meer of op de met water 

 bedekte hooilanden bevinden, is zeer verschillend bij eenden van ver- 

 schillende soort. De grootste koppels vormen, des voorjaars in April 

 en Mei, de smeenken. Een deel van het Zuidlaarder Meer is er soms 

 mede bedekt. Een der vogelvangers van Foxhol verzekerde mij , dat hij de 

 grootste koppels wel op 30.000 stuks schatte. Even talrijk zijn dikwijls 

 de scharen die men op het Wad en bij eb op de zandbanken vindt. 



Daarop volgen de pijlstaarten en teelings , en eindelijk de Oostersche 

 eenden, die men veelal in koppels van 10 tot 12 stuks aantreft; dan de 

 Westersche eenden, wier koppels dikwijls uit niet meer dan 7 tot 10 stuks 

 bestaan. Aan de kreetsen en krikken kan ik in de voorgaande rei geene 

 plaats geven ; van de eersten is dit mij niet doenlijk , omdat zij hier 

 niet talrijk zijn, van de laatsten niet, omdat zij in den paartijd aan- 

 komen, als wanneer de koppels zich reeds in paren hebben opgelost. 



