OVER DE EENDEN. 271 



de dooi invalt , des nachts eenden met het slagnet in bijten , die men 

 in het ijs kapt. Bij dit net worden al de roepeenden vast gemaakt , 

 al de woerden niet. Laat nii de vogelvanger de woerden vliegen , dan 

 zoeken ze dikwijls de aanspoedende wilde eenden in de lucht op , om 

 ze vervolgens naar de netten te brengen. Als nu de woerden in den 

 grauwen nacht zich bij het net laten nedervallen, voegt ieder woerd 

 zich, zonder zelfs bij de grootste duisternis mis te tasten, bij zyne 

 eend. Het mannetje kent aan het gekwek zijn wijfje en vergist zich 

 in de plaats waar zij is nimmer. 



De woerden der jonge eenden ontvangen de gladde veeren en de 

 krulveeren op den staart in den herfst van het jaar hunner geboorte. 

 In dat najaar ruien de jongen niet. Eerst als zij ruim een jaar oud 

 zyn , verliezen zij hunne vederen. De natuur schenkt hun dan een nieuw 

 kleed terug. Zij paren, leggen eieren, en broeden in het voorjaar na 

 hare geboorte. Hunne eieren zijn echter kleiner dan van andere een- 

 den, en alhoewel zij volwassen zyn, hebben hunne beenderen de ver- 

 eischte vastheid nog niet verkregen, die ze eerst na den ouderdom 

 van ongeveer twee jaren bezitten. Hun vleesch is malscher dan van 

 oude eenden. 



In de mindere vastheid der beenderen van de jonge dan van de 

 oude eenden, vindt men de proef of een eend een ouderdom van 

 ongeveer 2 jaren al dan niet heeft overschreden. Men houdt de doode 

 eend bij den onderbek recht vooruit. Breekt de bek, dan is de eend 

 jonger dan 2 jaren; breekt zij niet, dan heeft zij eenen hoogeren ouder- 

 dom bereikt. 



Onze tamme eenden (A. domestica) stammen ontegenzeggelijk van de 

 wilde eenden {A. hoschas) af, alhoewel zg merkelijk in kleur verschillen. 

 In grootte en gewicht loopen onze tamme eenden weinig uiteen, en 

 veel minder dan hoenders. In den natuurstaat heeft in den regel iedere 

 woerd eene eend tot vrouw. Enkele vindt men onder haar, die naar 

 het schijnt er twee vrouwen op na houden. Maar het is niet onwaar- 

 schijnlijk dat de eene eend eene weduwe is , of eene vriendin , die nog 

 niet ten huwelijk is gevraagd. Zelfs geven de vogelvangers iederen 

 woerd slechts eene levensgezellin. Men merkt bij haar wel eens op , 

 dat deze woerden zeer vreedzaam do vrouwen tegen elkander verruilen. 

 De tamme eend maakt men echter zedeloos , door ze tot polygamie te 



