DE ONDEEZEESCHE VULKA..\N VAN TERCEIRA. 285 



ven, aan de Portugeesclie regeering gedaan, zon dit pnnt gelegen zijn op 

 38° 52' noorderbreedte en 29^^53' leegte (Parijs), hetwelk een punt zou 

 aangeven ten noordwesten van het dorp Serreta gelegen , op een alstand 

 van ongeveer 18500 nieter. Maar gedurende de uitbarating zelve is er 

 geene nauwkeurige meting gedn.an. 



Volgens de getuigenis van Jen Heer da costa begon het verschijnsel 

 op den avond van den 1^^^" Juni met een donderend gedruisch, gelijk 

 aan die van eene hevige kanonnade. De duisternis van den nacht ver- 

 oorloofde overigens niet iets op dezen afstand te onderscheiden. Eerst 

 den volgenden dag tegen vijf uren in den morgen bemerkte men , dat 

 de zee zooals de heer da costa zegt , met zwavel bedekt was. De 

 geel- en groenachtige zelfstandigheid , die een licht vliesje op de opper- 

 vlakte van de zee vormde , schijnt echter eene veel meer samengestelde 

 zelfstandigheid geweest te zijn. Om zes uren bemerkte men eene op- 

 borreling van het water , die in het eerst slechts zwak en niet dan 

 bij tusschenpoozen werd waargenomen, maar die haar maximum den 

 5deii Juni bereikte. 



Den 2*ieii Jnni, tegen 9 uren des avonds, zag men drie malen bin- 

 nen het tijdsverloop van een kwartier, een waterstraal tot eene groote 

 hoogte opwaarts stijgen op een punt tusschen de kust en de plaats 

 der uitbarsting. Tot aan den 4*^^" Juni kon men van Serreta slechts 

 met verrekijkers de steenen van geringen omvang zien , die de damp 

 omhoog wierp. Maar den 4'^^'^" om 11 uren 's morgens begon men met 

 het bloote oog steenen te zien, die tot eene zekere hoogte werden 

 opgeworpen , en wier gezamentlijk voorkomen , zooals de heer da costa 

 zegt , de gedaante had van een visschersboot , die men omgc wor- 

 pen had. 



In het midden bevond zich één hoofdmond en daar rondom zeven 

 anderen , zeer onregelmatig geplaatst , die eene ruimte van ongeveer 

 3 a 4 mijlen beschreven, van nagenoeg ééne mijl in doorsnede. In het 

 middenpunt , waar de zee onafgebroken kookte , was zij wit , terwijl 

 zij naar den omtrek groen- of zwartachtig werd. "Het scheen," zegt 

 DA COSTA , "dat de steenen op de zee terugstuitten , naarmate zij hare 

 oppervlakte bereikten, en dat zij zich op dezen omtrek ophoopten 

 waar zij schenen eene schaduw te geven, als had. er in het midden 

 een dieper bekken bestaan , met een ringmuur omgeven. 



Deze schijn, die nog verscheidene dagen na de uitbarsting voort- 

 duurde , heeft kennelijk aanleiding gegeven tot het verhaal , dat zich 



