EN DE VALLENDE STERUEN VAN 27 NOVEMBER 1872. 299 



is, zoodat de komeet op millioenen mijlen afstands van haar de 

 ecliptica snijdt en in de nabijheid der aardbaan komt. 't Is echter ook 

 mogelijk dat dit geschiedt op een tijdstip dat de aarde juist in 

 dat punt harer baan is of in de nabijheid, en in dit geval is het te 

 denken dat men haar bijzonder goed zal kunnen waarnemen, daar zij 

 zich dan het grootst en met den meesten glans zal vertoonen. In het 

 laatst van 1805 en in het begin van 1806 schijnt dit het geval ge- 

 weest te zijn en werd zij door olbers met het bloote oog gezien. 



Na hare ontdekking en berekening door von biela in 1826 ver- 

 wachtte men hare wederverschijning in November 1832, en men werd 

 in de verwachting niet te leur gesteld. 



Hoewel de stand in betrekking tot de aarde nu minder gunstig 

 was, zoo waren de waarnemingen echter voldoende om de overeen- 

 komst van deze komeet met de vroegere van 1772 en 1805 — 6 te be- 

 vestigen en tevens om er nieuwere berekeningen ep te gronden. 



Uit die berekeningen bleek met genoegzame zekerheid , dat hare we- 

 derkomst in de nabijheid der zon in 1839 moest plaats vinden, maar 

 ook dat zulks op een tijdvak was dat de aarde zich op hare baan in 

 een punt bevond, meer dan 40 millioenen mijlen van die plaats ver- 

 wijderd, zoodat het niet waarschijnlijk werd gerekend dat zij dan van 

 de aarde zoude kunnen worden gezien, zoo als ook werkelijk niet het 

 geval is geweest. 



Bij een volgenden terugkeer tot de zon , in 1846 , toen zij in 

 Februari door het perihelium ging, was haar stand merkelijk gunsti- 

 ger, zoodat zij reeds in het laatst van 1845 konde worden waar- 

 genomen. Het was echter vooral in Februari en Maart van 1846 dat 

 zij van het zuidelijk halfrond der aarde vrij goed konde worden ge- 

 zien en nagegaan. 



Het was bij deze gelegenheid dat men een zeer onverwacht, hoogst 

 zeldzaam en bijzonder merkwaardig verschijnsel aan deze komeet op- 

 merkte. Men zag namelgk dat zij allengs eene verandering onderging 

 in gedaante en in plaats van een ronden nevel zich langwerpig begon 

 te vertoonen. Dit was op zich zelven minder vreemd, want ook bij 

 vele andere en vooral bij de grootere kometen merkt men op dat, 

 naarmate zij de zon naderen , de vorm eene merkelijke verandering 

 ondergaat en wel zoo , dat dan gewoonlijk de staart wordt gevormd , 

 die eene tegenstelde richting van de zon aanneemt, en bij de verwij- 

 dering van de zon weder tot de komeet terugkeert. De kleinere ko- 



