302 DE KOMEET VAN BIELA 



niet onder de geheel vreemde. In November 1799 zag voN humboldt 

 dit prachtig natuurverschijnsel in Amerika , en even luistervol werd 

 het in 1833 weder in Amerika waargenomen. In 1867 werd het in 

 Europa en ook in onze streken gezien, waar een onbewolkte hemel 

 zulks toeliet. Door verschillende personen ziju uitvoerige en boeiende 

 beschrijvingen van dit indrukwekkend verschijnsel gegeven, zoo als 

 het zich voor verschillende plaatsen heeft vertoond. 



Terecht trok het de aandacht, dat het verschijnsel periodiek scheen 

 te zijn , daar het zich omstreeks den 12den of 13<len November ver- 

 toonde en wel na tusschenpoozen van 33 jaren met meerderen luister. 



Men noemde daarnaar dezen meteorietenstroom den Novemberstroom , 

 en daar men had opgemerkt, dat de banen, welke deze vurige meteoren 

 schijnbaar beschreven, alle nagenoeg uit hetzelfde punt des hemels 

 kwamen , dat men het radiatie-punt noemde , en in het sterrenbeeld 

 Leo of de Leeuw is gelegen, zoo verkregen yAj daarnaar den naam 

 van Leoniden. 



Een ander tijdstip , waarop zich deze meteoren in buitengewone me- 

 nigte vertoonen, vinden wij in Augustus en wel omstreeks den Uden 

 of 12(len dezer maand. De richting, welke de meteoren dan schijnen te 

 bebben , leidt tot een punt in het sterrenbeeld Perseus , en naar den 

 tijd wordt deze zwerm van vallende sterren de Aagustusstroom ge- 

 noemd , terwijl zij naar het radiatiepunt den naam dragen van Perseïden. 



Het verdient vooral opmerking dat de punten waaruit die meteoren 

 schijnen te komen voor die verschillende tijdperken onderscheiden zijn , 

 maar dat nagenoeg alle meteoren op hetzelfde tijdperk hetzelfde ra- 

 diatiepunt hebben, en dat dit punt gedurende de waarneming niet 

 van plaats verandert. 



Uit dit laatste blijkt dat de meteoren van buiten in den dampkring 

 der aarde komen, daar de richting niet afhankelijk is van de aswen- 

 teling der aarde. 



Het radiatiepunt wijst aan van welke plaats die lichamen komen 

 en in welke richting zij zich naar de aarde bewegen. Dat zij uit één 

 zelfde punt schijnen te komen is een gevolg van het perspectivisch 

 zien. Alle meteoren bewegen zich in banen , die , voor het gedeelte 

 dat door ons kan worden waargenomen, gerekend kunnen worden 

 evenwijdig en rechtlijnig te zijn, en loopen alzoo allen uit op een 

 punt , evenals wij bij lange , evenwijdige boomrijën of lanen die rijen 

 ook alle in een punt zien samen komen. Vele van deze meteoren 



