BELANGRIJKE PALAEONTOLOG. ONTDEKKINGEN IN NOORD-AMERIKA. 317 



is geweest , dat elk hunner daaraan verschillende namen^ heeft gege- 

 ven. Leidy noemde het geslacht üintatherium , cope Eohasileus , terwijl 

 MARSH er de namen van Tinoceras en van Dinoceras aan gaf. Van een 

 der soorten van laatstgenoemd geslacht^ door hem Dinoceras mirahilis 

 genoemd , is het aan marsh gelukt een schedel en een volledig skelet 

 machtig te worden, zoodat hij in staat is gesteld daarvan eene volle- 

 dige beschrijving te geven , die , vergezeld van vele afbeeldingen , eer- 

 lang het licht zal zien. Aan een voorloopig verslag, geplaatst in The 

 American Journal, Februarij 1873, ontleenen wij het volgende, tevens 

 met eene afbeelding van den schedel. 



De Dinoceras onderscheidt zich van alle thans levende en vroeger 

 geleefd hebbende zoogdieren door het zonderlinge maaksel des sche- 

 dels. Deze is betrekkelijk lang en smal ; de kruin is hol , maar ter 

 weerszijde verheft zich aan het achterhoofdsbeen en de wandbeen- 

 deren een zeer groote kam , die zich aansluit aan een paar zeer 

 zware hoornen met platte, eenigzins afgeronde toppen. Boven de bo- 

 venkaken bevindt zich een tweede paar hoornen, van stomp kegelvor- 

 mige gedaante , en eindelijk vertoont zich op de neusbeenderen nog 

 een derde, maar veel kleiner paar van hoornachtige uitsteeksels. 

 Waarschijnlijk droegen deze laatste dergelijke hoornen als de Rhino- 

 ceros , terwijl de beide andere merkelijk grooter zyn en wellicht ver- 

 takte hoornscheden droegen , tenzij zij , hetgeen ons geenszins onwaar- 

 schijnlijk voorkomt, alleen door een niet verhoornde opperhuid over- 

 dekt werden , zooals bij de hoornen der Giraffe het geval is. 



In de bovenkaak ontbreken de snijtauden geheel , maar vooraan in 

 de bovenkaaksbeenderen , vlak onder het middelste paar hoornen, staan 

 twee geweldig groote slagtanden. Deze zijn hoektanden en geen snij- 

 tauden, gelijk de stoottanden van den olifant zijn. Nog het meest ge- 

 lijken zij op de slagtanden van den Walrus. Hunne wortels zijn zeer 

 lang, zij zetten zich in de tandkassen tot dicht onder de hoornen 

 voort. De kiezen, ten getale van 6 ter weerszijde, zijn klein. Elke 

 kies heeft twee dwarse knobbels , die elkander aan de binnenzijde 

 ontmoeten. 



Of het dier een snuit had, is nog eenigzins onzeker. Cope meent 

 van wel, marsh daarentegen is van oordeel dat de groote lengte van 

 den kop en de desgelijks tamelijk lange hals , waardoor het dier ge- 

 makkelijk met zijn snoet den grond kon bereiken , dit onwaarschijnlijk 

 maken. Hier komt bij dat de ledematen, hoewel zeer zwaar, niet hoog 



