DE STEM VAN DEN MANITOE. 



Ten Noord- Westen van het fort Garry , aan de Eoode rivier , be- 

 vindt zich een meer, dat den naam van het Manitoe-meer draagt, 

 naar een daarin gelegen eiland , dat volgens de inlanders de woon- 

 plaats is van den Manitoe of Grrooten geest. Voor niets ter wereld 

 kunnen de Eoodhuiden bewogen worden dit eiland te naderen. De 

 oorzaak van dit geloof zijn zekere geheimzinnige geluiden, die, in de 

 stilte van den nacht , aldaar gehoord worden. Deze worden voortge- 

 bracht door het klotsen der golven tegen de groote steenen die de 

 oevers bedekken. LangS- den noordrand van het eiland bevindt zich 

 een uitgestrekte , lage en steile rots , die uit kalksteen bestaat , welke 

 zoo ha,rd is, dat zij bij het slaan met een hamer daarop als staal 

 klinkt. De golven , die tegen den voet van die rots aanklotsen , doen 

 de stukken , die er zich van hebben afgescheiden , tegen elkander aan- 

 wrijven , en zoo ontstaat een geluid dat inderdaad veel heeft van dat 

 van een verwijderd klokkenspel. Dit verschijnsel grijpt plaats, wanneer 

 een eenigzins harde noorden wind blaast; het geluid verheft zich bij 

 elke windvlaag, om gedurende de tusschentijden te dalen tot zwakke 

 en lage murmelende toonen. Eeizigers, die dit geluid gehoord hebben , 

 verzekeren , dat het inderdaad eenen treffenden indruk maakt , en dat 

 men , des nachts daardoor wakker wordende , soms meenen zoude de 

 klokken van verscheidene kerken te hooren. hg. 



