12 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Dat deze werking zooveel malen sterker is, strijdt volstrekt niet met 

 draper's bewering, dat de chemische werking evenmin als de warmte-op- 

 wekking in 't minst van de golflengte afhangt, maar alleen van het arbeids- 

 vermogen der trillingen, die in het te ontleden lichaam worden opgenomen. 

 Integendeel vindt men die bewering door dit feit bevestigd , wanneer men in 

 aanmerking neemt wat wij hier onderstreepten. Chloor toch is, gelijk ieder- 

 een weet, oranjegeel van kleur bij doorvallend licht, of, met andere woor- 

 den , slorpt de met die kleur complementaire stralen , de blauwe , bij voor- 

 keur op. Wit licht heeft dan ook , na door chloor of door eene oplossing van 

 dubbel chroomzure kali te zijn gegaan, zijne werkzaamheid op het mengsel, 

 al naar de dikte der laag van deze media , geheel of grootendeels verloren. 



Over deze werking op de beide genoemde gassen en in 't algemeen over 

 alle chemische werkingen van het licht, bevat draper's verhandeling nog 

 een aantal zeer belangrijke bijzonderheden , omtrent welke wij , om hier niet 

 te uitvoerig te worden, naar de aangegeven bron moeten verwijzen. Alle deze 

 bijzonderheden bevestigen met de bovenstaande en de vroeger aangaande het 

 warmte-spectrum medegedeelde, draper's stelling: 



"De figuur, in de leerboeken gewoonlijk gebezigd om de verdeeling der 

 warmte en der chemische werking in het spectrum zichtbaar voor te stellen, 

 geeft van die zaken een geheel verkeerd denkbeeld. De warmtekromme 

 daarin wordt bepaald door de werking van het prisma , niet door de eigen- 

 schappen van afzonderlijke warmtestralen. De kromme voor het actinisme 

 geeft geene eigenaardigheden van het spectrum aan, maar alleen de bijzon- 

 dere eigenschap van sommige zilververbindingen." ln. 



SCHEIKUNDE. 



Staat van het silicium in planten. — De heer a. ladenburg heeft eene 

 hypothese geopperd, die, hoewel op den eersten blik eenigzins vreemd, toch 

 een nadere toetsing verdient. Hij onderstelt namelijk dat een gedeelte van 

 het in alle planten voorkomende silicium daarin niet als kiezelzuur, maar 

 als organisch element voorhanden is, dat de koolstof vervangt. Het in de 

 asch gevonden kiezelzuur zoude dan door oxydatie bij de verbranding ont- 

 staan zijn. 



Deze hypothese grondt zich vooreerst op de vooral in den laatsten tijd ge- 

 bleken overeenkomst der verbindingen van het silicium met die der koolstof, 

 en in de tweede plaats op de omstandigheid, dat de asch van zuivere cellulose , 



