18 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD, 



talrijkheid 120 a 150 meteoren per minuut; in het geheel waren er gedu- 

 rende een periode van 9 uur 30000 zichtbaar. 



Van meer belang dan het algemeen voorkomen van de vallende sterren 

 zijn de richtingen , waarin zij zich bewogen hebben . Waren deze allen onder- 

 ling evenwijdig en waren de snelheden der lichamen gelijk , dan moesten de 

 banen , welke zij aan den hemel aflegden , elkander in één punt snijden 

 (straalpunt). Zulks was echter niet het geval ; in plaats van één kon men 

 eene menigte van snijpunten aangeven , welke echter betrekkelijk dicht bij 

 elkander lagen , in eene ruimte , waarvan het midden ongeveer wordt aange- 

 geven door 25° Eechte klimming en 43" Noorder declinatie. De kleine af- 

 wijkingen der verschillende snijpunten zijn Hoogstwaarschijnlijk teweeggebracht 

 door den storenden invloetf van de aantrekkingskracht der aarde, en door 

 den tegenstand in de atmospheer. 



De plaats van het straalpunt deed al dadelijk bij de meeste waarnemers 

 het vermoeden oprijzen dat de baan, welke de vallende sterren beschreven, 

 overeen moest komen met die van de komeet van biëi.a, welke zich in een 

 elliptische baan in ongeveer 6^/,^ jaren om de zon bewoog, en door de bere- 

 kening werd dit vermoeden volkomen bevestigd. Deze komeet is derhalve de 

 derde die een bewijs oplevert voor het verband tusschen vallende sterren en 

 kometen, dat door schiaparelli het eerst is aangegeven. 



De vallende sterren zijn , zooals bekend is , kleine lichaampjes , waarvan 

 de meesten ter nauwernood enkele grammen wegen, en welke in grooten ge- 

 tale de hemelruimte doorkruisen. Komen zij toevallig in onzen dampkring, 

 dan verbranden zij daarin en geven dat helle licht, dat wij bij de vallende 

 sterren waarnemen. Menigmaal zijn zij geïsoleerd in de ruimte, doch ook dik- 

 wijls in zeer groote menigte tot bepaalde groepen vereenigd, en deze groepen 

 zijn somtijds, zooals schiaparelli heeft doen zien, vergezeld van eene 

 komeet, welke te midden van die opeenhooping van meteoren of op eenigen 

 afstand daar vóór of daar achter denzelfden weg als deze in de hemelruimte 

 beschrijft. Ten gevolge van de ongelijke snelheden der lichaampjes , welke de 

 groep samenstellen , gaat deze al meer en meer in een langgerekten gordel 

 over langs de baan, welke zij achter elkander doorloopen; er kan dus een 

 vrij geruime tijd verloopen tusschen het oogenblik dat de komeet en dat de 

 uiterste meteoren van de groep , die er bij behoort , een zelfde punt van 

 de loopbaan passeeren. 



Dit gezamenlijk voorkomen en zich voortbewegen van kometen en meteoren 

 geeft al dadelijk aanleiding tot het vermoeden dat zij een zelfde natuur 

 bezitten , en hieraan wordt zeer groote waarschijnlijkheid bijgezet door eene 



