WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 1 9 



waarneming van pogson te Madras. Deze sterrekundige heeft namelijk , naar 

 aanleiding van een telegram van prof. klinkerfues uit Göttingen , dat deel 

 van den zuidelijken hemel onderzocht , waarheen zich de vallende sterren 

 van 27 Nov. hadden begeven , en hij was zoo gelukkig op 2 December juist 

 daar, waar klinkerfues het had aangegeven, een nevelachtig vlekje waar 

 te nemen , dat geheel het voorkomen had van eene komeet en in werkelijk- 

 heid niets anders was dan de verzameling van meteoren , waarvan wij een 

 zeer klein gedeelte op 27 Nov. als vallende sterren hadden gezien. 



Kometen zijn dus hoogst waarschijnlijk dichte opeenhoopingen van meteoren , 

 welke ten gevolge van de ongelijke snelheden , waarmede zij zich voortbewegen, 

 al verder en verder uit elkander kunnen gaan , en zoo geheel of gedeeltelijk 

 als komeet kunnen verdwijnen. De vorming van den kometenstaart wordt 

 hierdoor echter nog volstrekt niet verklaard; hoogst waarschijnlijk ontstaat 

 zij door de werking van andere, wellicht elektrische krachten, welke van 

 de zon uitgaan. 



Van eene botsing van eene komeet met de aarde kan natuurlijk geen 

 sprake zijn. Zoo zich die beide lichamen gelijktijdig op dezelfde plaats in de 

 ruimte bevinden , zullen eene menigte van de deeltjes , die de komeet samen- 

 stellen , in den dampkring verbranden en dus een groot aantal vallende ster- 

 ren gezien worden, die wellicht talrijker zullen zijn, doch overigens hetzelfde 

 verschijnsel zullen opleveren als op 27 November. Dat op dezen datum , zoo- 

 als ook beweerd is, de komeet van biela , die reeds vroeger, in 1845, het 

 vreemde schouwspel van een splitsing in twee deelen heeft opgeleverd, met 

 de aarde in aanraking zou zijn gekomen , is onwaarschijnlijk , daar volgens 

 oudere berekeningen de komeet door dit punt van de aardbaan was gegaan 

 82 dagen waar zich nu de vallende sterren vertoond hebben , en het niet 

 waarschijnlijk is dat de storingen , waaraan de komeet is blootgesteld geweest , 

 zulk eene vertraging in zijne beweging hebben veroorzaakt. b. 



Invloed van de stelling der planeten op de grootte der zonnevlekken. — 



De heeren warben de la rue, balfour stewart en loewy hebben 

 uit de reeks van metingen der zonnevlekken door carrington van 1854 

 tot 1860 , en uit door hen verrichte metingen aan photographiën der zon 

 te Kew, van 1862 tot 1866, het besluit afgeleid, dat de planeten Venus 

 en Mercurius eenen merkbaren invloed op de zonnevlekken , bijgevolg op de 

 werkzaamheid der zon , hebben. De algemeene uitkomst , gegrond op de be- 

 rekening van 421 groepen der reeks van carrington en van 372 gioepen 

 van die van Kew , is: dat de gemiddelde oppervlakte der vlek- 



